20-09-09

de halsketting.....

 

waterfall.engel

Op de bodem van een kristalhelder meer lag een prachtige halsketting.
Iedereen kon haar zien, en velen doken het water in om de ketting te pakken te krijgen.
Maar het lukte niemand. Zo gauw iemand de bodem bereikte was de ketting verdwenen.
En toch was het sieraad vanaf de kant van het meer heel duidelijk te zien.

Op een dag kwam de meester langs en men vroeg hem om raad.
Hij keek het water in en zei: "De ketting ligt niet op de bodem van het meer; wat jullie zien is alleen maar een weerspiegeling ervan."
De mensen schudden hun hoofden en keken de meester twijfelend aan.
Maar deze wees met zijn arm naar een boom die op de rand van het meer stond, met zijn takken boven het water. Aan één van de takken hing de schitterende ketting.
Een vogel had haar gevonden en hier laten hangen, niemand had haar gezien, niemand had ooit naar boven gekeken.
En de meester zei: "Omdat jullie je blik niet verheffen zien jullie alleen de weer¬spiegeling.
De werkelijkheid is heel dichtbij, je kunt haar zo grijpen; laat je niet misleiden door haar weerspeigelingen in de materie, die zijn maar schijn. Open je ogen en wordt wakker

 

 

16:45 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

vrede......

page7-1111-full

Eén sneeuwvlok “Vertel me eens wat een sneeuwvlok weegt”, vroeg een hermelijn aan een duif. “Niets meer dan niets”, was het antwoord van de duif. “In dat geval moet ik je een wonderbaarlijk verhaal vertellen”, zei de hermelijn. “Ik zat eens op een tak van een dennenboom, toen het zachtjes en stil begon te sneeuwen. Omdat ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de naalden en tak waar ik zat. Ik was precies bij nummer 3.741.952, toen de 3.741.953e sneeuwvlok op de tak viel… Niets meer dan niets, zeg je, maar de tak brak af.” De hermelijn liep weer verder. De duif, al sinds de tijd van Noach een autoriteit in vredeszaken, dacht over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: “Misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen.

page7-1061-full

16:29 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

de echo.....

page7-1126-full

Een man en zijn dochtertje lopen door het bos. Plotseling struikelt het meisje en omdat ze een scherpe pijn voelt, roept ze: "aaahhh".
Verrast hoort zij een stem vanuit de bergen roepen: "aaahhh".
Nieuwsgierig roept het meisje: "Wie ben jij?"
Het enige antwoord dat zij terug krijgt is: "Wie ben jij?"
Het meisje wordt boos en roept: "lafaard!", waarop de stem roept: "lafaard!"
Dan kijkt ze naar haar vader aan en vraagt wat er gebeurt. Deze antwoordt: "Let maar eens op" en vervolgens roept hij: "Ik bewonder jou."
De stem antwoordt: "Ik bewonder jou!"
De man roept: "Jij bent lief!"
De stem antwoordt: "Jij bent lief!"
De vader legt daarop uit: "De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het 'het leven'. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft.
Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect. Dit gaat op voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je terugkrijgt van het leven."

 

page7-1128-full

16:09 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-08

van wie is het......

 artemis

Er leefde ooit een groot en beroemd krijgsman. Regelmatig kwamen er jongeren bij hem om opgeleid te worden. Op een dag kwam een jonge krijger bij het huis van de man aan. Hij was vast besloten de eerste te zijn die de oude krijger zou verslaan. Behalve sterk, was de jonge krijger ook sluw en wist iedere zwakheid van zijn tegenstander uit te buiten. Hij had de gewoonte om te wachten tot die als eerste in de aanval zou gaan om te zien waar die zwakheden lagen, en sloeg dan met genadeloze kracht en snelheid toe. Niemand had het in een gevecht lang tegen hem uitgehouden.
Tegen de raad van zijn bezorgde studenten in, accepteerde de oude krijger de uitdaging van zijn jongere opponent. Toen de twee tegenover elkaar stonden, klaar voor het gevecht, begon de jonge uitdager de oude krijger uit te schelden en grove beledigingen naar zijn hoofd te slingeren.
Hij begon ook, letterlijk, met modder te gooien en spuugde hem verschillende keren in het gezicht. Urenlang bleef hij zo door razen. Maar de oude krijger reageerde niet. Kalm en bewegingsloos liet hij de storm over zich heen gaan. Toen de jonge krijger zichzelf tenslotte had uitgeput, gaf hij het op. Beschaamd draaide hij zich om en stapte van de gevechtsplaats af. Ontdaan en teleurgesteld over het feit dat hij zich in het openbaar zo vreselijk had laten beledigen en vernederen, kwamen de studenten om hun meester heen staan en vroegen hem: “Hoe kon u dat nu over u heen laten gaan?
Zoiets vernederends! Waarom hebt u dat allemaal over uzelf laten zeggen?”
De man zweeg eerst een tijdje, ondertussen elk van zijn studenten diep in de ogen kijkend.
Toen antwoordde hij: “Als iemand je iets wil geven, maar je neemt het niet aan, van wie is het dan?”

20:25 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

de vogel......

 birdwoman

Op een dag zagen de mensen een prachtige vogel. Zijn veren waren diep blauw; zijn vleugels waren fel rood. Hij zong als een nachtegaal. Hij vloog als een paradijsvogel. Hij keek als een kolibrie.
Iedereen dacht dat het een heilige vogel was.
De koning van Lu gaf zijn mannen opdracht de heilige vogel te vangen.
De koning was van plan hem een plaats te geven in zijn vooroudertempel.
De heilige vogel kreeg alles wat hij maar wilde. Zijn kooi was van puur goud en fijn zilver.
Muzikanten maakten muziek voor hem. Danseressen dansten voor hem. Dichters zeiden gedichten voor de vogel. Vertellers vertelden de heilige vogel verhalen. De koning liet het lekkerste eten voor de vogel klaarmaken: gebraden varken, geparfumeerde rijst, geurige thee. Maar de vogel in zijn kooi at niet.
Hij keek niet naar de danseressen. Hij luisterde niet naar de dichters en vertellers. Hij wilde geen muziek horen. Zijn diepblauwe veren wer¬den flets. Zijn felrode vleugels verbleekten.
In zijn kleine kooi kon de vogel niet vliegen als een paradijsvogel.
Hij had geen zin meer in zingen als een nachtegaal.
Zijn ogen leken op ogen van een doodzieke mus. Na drie dagen gevangenschap stierf de vogel.
De koning was ontroostbaar. Hij begreep even niet waarom de vogel was doodgegaan. Hij had hem toch precies zo behandeld als hij zelf behandeld wilde worden.
En de vraag kwam bij hem op: “Leef ik niet ook in gevangschap?”

20:08 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

de laatste les......

 hands drop

Er was eens een koning die jarenlang de wijze lessen van een oude meester ontving.
Toen de wijze het hof voorgoed ging verlaten, wilde de koning hem een wens vervullen.
De wijze man greep in de diepe zak van zijn gewaad, haalde er een prachtig blinkende schaal uit te voorschijn en vroeg de koning de schaal met goudstukken te vullen.
“Dat is gemakkelijk”, dacht de koning, maar zijn verbazing was groot toen hij zag dat de schaal niet voller werd terwijl er al een zak goud in was geleegd. De koning had zelfs de indruk dat de schaal leger werd, naarmate hij er meer goudstukken in deed. Hij was teleurgesteld en schaamde zich omdat hij de eenvoudige wens van de wijze man niet kon vervullen.
De oude man zei: “Als je de schaal niet kunt vullen zoals je beloofd hebt, zeg het dan maar, dan zal ik haar weer in mijn zak doen en je voorgoed verlaten.”
Peinzend keek de koning naar de wijze man. Hoe was het mogelijk dat hij ondanks zijn rijkdom en zijn vrijgevigheid de schaal niet kon vullen?
“ Hoe kan dit?”, vroeg de koning. “Vertel me het geheim van jouw schaal.”
“Het is inderdaad een bijzondere schaal”, zei de wijze man. “Ze heeft net als het menselijke hart twee eigenschappen. De eerste eigenschap is ontevredenheid of een nooit te bevredigen verlangen.
Je kunt het vullen waarmee je wilt, met rijkdom, schoonheid, liefde, kennis, macht of aanzien, met levenslust of genot, met alles wat er bestaat - het zal nooit vol worden. Het wil steeds meer en steeds andere dingen.
Omdat de mens dit geheim van zijn aardse leven niet kent of vergeten is, leeft hij in een verlangen zonder onderbreking.
En hoe meer een mens ontvangt des te meer wil hij. Dat is de schaal van het verlangen.
De tweede eigenschap van de blinkende schaal is leegte.
Wanneer ook maar één lichtstraal het midden van de lege schaal treft, weerspiegelt de hele schaal het licht. Dan is zij tot boven toe vervuld met de glans van het licht - dan is het hart werkelijk vol.”

19:51 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-04-08

de zon en de wind......

318162CHKG_w
Het gebeurde op een stille winterdag.
De zon en de wind waren samen aan het vechten wie van hen sterker was.
" Wedden dat ik het sterkste ben?"riep de wind uitdagend , "en ik zal het je ook
meteen bewijzen!"
De wind wees met zijn dikke wolkenvinger naar beneden," zie je die oude man daar in zijn winterjas?"" wedden dat ik hem eerder uit zijn jas krijg dan jij?"
" Vooruit dan maar, laat zien wat je kunt," antwoordde de zon rustig en kroop weg achter haar wolk.
De wind haalde diep adem en begon uit volle borst te blazen.
Maar hoe harder de wind blies, hoe dieper de man in zijn warme jas kroop.
Uiteindelijk gaf de wind het op, hij was totaal uitgeput.
Nu was de zon aan de beurt. Ze kwam achter haar wolk vandaan en begon met vriendelijke glimlach te schijnen.
De verkleumde man beneden was aangenaam verrast door de warme stralen en veegde al gauw een zweetdruppeltje van zijn voorhoofd.
Even later kreeg hij het zo warm dat  hij zijn jas uitdeed.
moraal van het verhaal.....
Met vriendelijkheid en warmte bereiken we in ons leven vaak meer dan met snauwen of hoog uit de toren te blazen.
Als iemand u irriteert, als het niet gaat zoals jij het zou willen of als je iemand tegenkomt die zijn dag niet heeft, probeer dan eens met een paar warme " zonnestralen"

14:56 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

de criticus....

752

Er was eens een restaurant met de naam "Zevenster". Ondanks alle moeite kreeg de waard weinig gasten: hij maakte het restaurant gezellig, zorgde voor een vriendelijke, prettige bediening en hield de prijzen binnen redelijke grenzen. Maar er kwamen haast geen gasten. Vertwijfeld vroeg hij een wijze om raad. Toen de wijze man het verdrietige verhaal van hem hoorde, zei hij: "Het is heel eenvoudig. Je moet de naam van je restaurant veranderen."
"Onmogelijk", zei de waard. "Al generaties lang heet het' Zevenster' en onder die naam is het overal bekend."
"Nee", zei de wijze, "noem het vanaf nu 'De vijf klokken', en hang boven de ingang zes klokken op."
"Zes klokken?" Dat is toch absurd. Wat moet dat betekenen?"
"Probeer het maar en bekijk het zelf", zei de wijze glimlachend en vertrok. De waard waagde een poging en het volgende gebeurde: iedere reiziger die voorbij kwam ging naar binnen om de fout onder de aandacht te brengen, in de veronderstelling dat er nog niemand was die het bemerkte. En, eenmaal binnengekomen in het restaurant, kwamen ze onder de indruk van de vriendelijke ontvangst en bleven er om iets te nuttigen. Dat was de kans waar de waard zo lang op had gewacht. Er is niets wat het eigen ik meer behaagt, dan fouten van anderen te kunnen corrigeren.

14:02 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-07

geluk ligt verborgen......

 peace

Het geluk is zo uniek.  Het ligt verborgen tussen jou en mij. Het kan je kwetsen, het kan je helpen. Geluk geeft men weg aan iemand anders. Geluk ligt tussen de prachtige bloemen, de natuur, vriendschap en de liefde.  U moet niet denken dat geluk vanzelf komt of gaat. Nee, men kan iemand gelukkig maken. Men mag blij zijn voor het wonder van de schepping.  U heeft vele vrienden maar ook vijanden. Geluk is zo kwetsbaar.  Men kan het krijgen maar het kan ook afgenomen worden.  Verborgen plekjes tussen jou, mij en de wereld.  Geluk is iets uitdagend.  Een nieuw begin, een nieuwe start.  De tederheid, de stilte, de gevoelens tegenover elkaar.  de wereld om je heen geeft niet altijd geluk.  Oorlog, ruzie, haat en discriminatie zijn doorslaggevende elementen.  Vermist, ontvoerd en niet gevonden.  Blijven hopen en geloven.  Denk aan de kinderen: klein, tenger maar bang en gesloten.  Teruggetrokken in hun wereldje zonder zorgen.  Ze groeien op en worden strijdbaar.  Strijdbaar tegen ouders, familie, vrienden.  Men moet strijdbaar zijn tegenover de maatschappij, de wereld en vele andere zaken.  Groei niet te vlug! Alles komt op zijn tijd. Er is tijd genoeg om te leren vechten.  Er door gaan, zonder doel, heeft geen zin. Leef voor jezelf, voor vrienden en familieleden.  Leef voor vriendschap en liefde. Sta ervoor open! Wees strijdbaar in deze wereld.  Geef me je handen en we gaan ervandoor.  Bij elke hindernis zal ik bij je zijn.  Ik zal je steunen, je helpen, voor je vechten. Ik neem je in bescherming.  Geef me je hart, vol van tederheid.   Ik zal je leiden, naar een wereld zonder zorgen.  Elke dag zal ik je leiden, op je rusten en je lief hebben.  Toon me jouw kleuren van tederheid.  Geel, als de warmte van de zon. Blauw, om bij je weg te dromen. Rood, om van je te houden. Wit, om bij stil te staan. Oranje, voor je liefde en trouw. Bruin, omdat ik je vertrouw. Paars, de kleur van de mooiste bloem die ik ken. Indigo, als de onschuld.  Violet, als je vriendschap. Al je gevoelens tonen jouw kleuren van tederheid. Misschien denk je wel in het zwart. Vergeet je uitdagingen niet waarin je het moeilijk had of verdrietig was.  Denk aan jouw kracht, je levenslust.  Denk aan jouw plaats in deze wereld. Denk positief.  Je kan treuren maar treur niet te lang.  Schep vertrouwen in elkander. schep geen wantrouwen, geen racisme, geen ruzie in de wereld. Het is al erg genoeg. Begin bij jezelf alvorens je de wereld wil verbeteren. Geef niet steeds kritiek op een ander. Leer eerst jezelf kennen. Dan pas kan je de anderen ontmoeten.  Begin stap voor stap, er is geen haast. Denk aan de toekomst. Hou niet vast bij het verleden.  Leef naar de vrede. Leef maar leef niet vijandig.  Leer elkaar liefhebben.

Noelle

 

19:59 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-08-07

tekens op je weg.....

163122dIlH_w
 

 

Een vader stuurde zijn twee zonen de wereld in om ervaring op te doen, om het leven van de mensen op het platte land, in de dorpen en steden te leren kennen. En hij zei tegen hen: “Laat tekens achter op jullie weg.” De twee broers gingen op pad. Al na enkele stappen begon de oudste broer tekens te maken. Hij maakte knopen in grashalmen, brak twijgen van struiken en bomen, stak takjes in de aarde, legde stenen op de rand van zijn pad. De hele weg die hij liep was vol met tekens. Hij was zo bezig met tekens maken dat hij er nauwelijks aan toe kwam om met mensen in gesprek te raken.
De jongste broer echter gedroeg zich heel anders. Hij maakte geen tekens langs de weg. Maar in het eerste dorp ging hij naar de herberg, at en dronk met de mensen en vertelde uit zijn leven. In het volgende dorp raakte hij bevriend met een jongen die hem mee nam naar zijn familie. Weer in een ander dorp voegde hij zich bij de mensen, luisterde naar hun ervaringen en verhalen, en vertelde wat in zijn hart op kwam. In een stadje waar hij langs kwam kreeg hij vanwege zijn open en vriendelijke aard spontaan van de mensen eten en drinken aangeboden, vroeg geïnteresseerd naar hun levenservaringen, luisterde en vertelde. Intussen was de oudste broer druk bezig met zijn knopen, twijgen en takjes.
Toen ze beide weer thuis waren vertelden ze hun vader van hun belevenissen. Nadat deze aandachtig geluisterd had ging hij met hen dezelfde weg die zij gegaan waren. Overal werd de jongste broer met zijn vader heel hartelijk ontvangen. Maar niemand kende de oudste broer. "Ik begrijp niet waarom niemand mij kent", zei deze, "allen zijn zo vriendelijk tegen mijn broer, die niets gedaan heeft dan alleen maar kijken en praten; hij heeft geen grashalmen geknoopt, geen twijgen gebroken, geen enkel teken aangebracht zoals u, vader, het bevolen hebt, maar iedereen kent hem en is blij met hem.
Toen zei de vader: "Er bestaan nog andere tekens dan grastwijgen en takken, mijn zoon. Het zijn de tekens die een mens in de harten van andere mensen achterlaat wanneer hij hen ontmoet, naar hen luistert, met hen spreekt en hen zijn vriendschap schenkt. Dat zijn de tekens die je jongere broer op zijn weg heeft achtergelaten. Daarom wordt hij door de mensen herkend en vriendelijk ontvangen. De tekens die je in de harten van mensen achterlaat blijven als gras, twijgen en takken allang zijn verdord en verdwenen in de maalstroom van de tijd.”
Noelle

14:06 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-08-07

de wereld verbeteren.....

80

Een bekwaam onderzoeker zit in zijn bureau te werken aan een project om de wereld te verbeteren.

Plots komt zijn dochtertje van 5 jaar binnen…

"Ik wil spelen" zegt ze.

Maar de man antwoordt dat hij nu geen tijd heeft en dat ze hem verder moet laten werken. "Want ik wil heel de wereld beter maken" zegt hij.

Na wat zeuren lijkt het dochtertje toe te geven, maar dan verandert ze van tactiek.

"Laat mij dan helpen, dan ben je vlugger klaar met de wereld te verbeteren" zegt ze.

De man is vertederd en zoekt een oplossing. Hij vindt in een tijdschrift een mooie wereldkaart, scheurt die in stukken en geeft alles aan zijn dochtertje.

"Hier, breng jij deze wereld maar weer helemaal in orde". Hij hoopt zo voor de rest van de dag van haar af te zijn want zijn dochtertje is nog klein en kent het beeld van de wereldkaart niet.

Maar na een kwartiertje komt ze al fier terug met de wereldkaart netjes aaneengeplakt.

"Klaar !" roept ze uit.

"Hoe heb je dat gedaan ?" vraagt de vader verbaasd.

"Gemakkelijk" zegt het meisje. "Toen je de kaart uit het tijdschrift scheurde, zag ik dat op de achterkant de foto van een mens stond. Toen ik de wereld niet in elkaar kon puzzelen heb ik alle stukjes omgedraaid en eerst de mens in orde gebracht. Toen ik daarna het blad omdraaide, zag ik dat de wereld ook in orde was."

15:38 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-07-07

het cadeau......

inwordpicwtitle

 

Een jonge man bereidde zich voor om af te studeren. Al maanden bewonderde hij een prachtige sportauto in de showroom van een dealer en wetend dat zijn vader zich zoiets wel kon veroorloven, vertelde hij hem dat zo"n auto alles was wat hij wenste als afstudeer cadeau.

Terwijl de dag van de bul uitreiking steeds dichter bij kwam, hield de jongeman zijn vader nauwlettend in de gaten, in de hoop dat hij aanwijzingen zou krijgen dat zijn vader de auto had gekocht. Uiteindelijk, op de morgen van het afstuderen, vroeg zijn vader hem om bij hem in zijn studeerkamer te komen. Zijn vader vertelde hem hoe trots hij was zo"n fijne zoon te hebben en hoeveel hij van hem hield. Hij overhandigde zijn zoon een prachtig ingepakt pakje. Nieuwsgierig, maar ietwat teleurgesteld, opende de jongeman het pakje en vond er een prachtige, in leer gebonden, Bijbel. Boos verhief hij zijn stem tegen zijn vader en zei: "je bulkt van het geld en je koopt een bijbel voor me?!" en stormde het huis uit, het boek achterlatend.

Vele jaren gingen voorbij en de jongeman had zich ondertussen ontpopt tot succesvol zakenman. Hij had een prachtig huis en een fantastisch gezin, maar realiseerde zich ineens dat zijn vader nu toch wel erg oud moest zijn en dat hij mogelijk toch maar een keer bij hem langs moest gaan. Hij had hem niet meer gezien sinds de dag van zijn afstuderen. Maar voordat het hem lukte om dat te doen, bereikte hem een telegram waarin het overlijden van zijn vader werd aangekondigd en waarin stond dat hij al zijn bezittingen aan zijn zoon had nagelaten. Hij moest onmiddellijk naar het huis van zijn vader komen om de zaken te regelen.

Toen hij bij zijn vaders huis aankwam raakte zijn hart plots vervuld van droefenis en spijt. Hij begon zijn vaders belangrijke papieren uit te zoeken toen zijn oog viel op een nog steeds nieuw uitziende bijbel, die er nog precies lag zoals hij hem jaren geleden achter had gelaten. Met tranen in de ogen opende hij de bijbel en begon de bladzijden om te slaan. Terwijl hij die woorden las, viel er een sleutel uit een enveloppe die achter op de bijbel met plakband vast zat. Het had een label met de naam van de dealer, de dealer die de sportauto verkocht die hij destijds zo graag wilde. Op het label stond de afstudeerdag afgedrukt en de woorden ... betaald.

Hoe vaak lopen wij  zegeningen mis omdat ze niet verpakt zijn op de manier die wij verwachten?
Noelle

dyn003_original_550_550_pjpeg_2529177_fc470fd0bb60b2e73b8e15c11740a6b0

 

11:29 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-07-07

het kleine golfje.....

normal_foto4
Over de zee rolde een hele grote golf naar het strand. Een piepklein golfje rolde
er achteraan. Het moest verschrikkelijk hard gaan om de grote golf een beetje
bij te houden. Toen ze dichter bij het strand kwamen, zei het klein golfje tegen
de grote golf:
“En weet je wat er nou dadelijk gebeurt? Jij klapt met veel lawaai en gespetter
op het strand en ik kom er als een heel klein kletsje achteraan geploft.”
“Dat zie je verkeerd” zei de grote golf. “Maar zo is het wel”, zei het golfje
huilerig. “Ik ben maar zo miezerig klein. Niemand zal merken dat ik er ook
ben.”
De grote golf vroeg: “Golfje, waar ben je van gemaakt?”
“Van water” antwoordde het golfje.
“En waar ben ik van gemaakt?”
“Ook van water.”
“Dan zijn we toch eigenlijk hetzelfde”, zei de grote golf. “We zijn allebei van
water en wanneer we straks geen golven meer zijn, dan zijn we gewoon
weer….?”
“Water”, gaf het golfje toe, maar het zei er meteen achteraan: “En dan?”
“Waarom vraag je dat nou?” zei de grote golf. “We zijn en blijven toch van
hetzelfde water!”
“Als dat zo is, grote golf, dan weet ik het wel. Dan word ik de volgende keer
nog groter dan jou, dan word ik een enorme hoge vloedgolf!”
“Ook goed”, zuchtte de grote golf.
bigrock1000

 

09:27 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-07-07

het lieveheersbeestje en de leeuw.....

 
 
142027208_8a662f0d1d
Er zat een klein torretje in het gras. Het was een lieveheersbeestje. Het keek
omhoog en zag de zon schijnen boven op de grassprieten. “Wat zou ik graag
daar lekker in de zon zitten”, dacht het lieveheersbeestje en zei toen tegen
zichzelf: “Nou, dan kruip je er toch heen!”  Het begon langs een grasspriet
omhoog te klimmen. Na een poosje was het al een heel eind gekomen. Het ging
goed, totdat….. boem….. daar lag het weer beneden op de grond,
ondersteboven op z’n schildje. Het is voor lieveheersbeestjes heel moeilijk om
dan weer op de pootjes te komen, maar het lukte en heel dapper begon het
weer te klimmen. Het ging nog een paar keer mis, maar iedere keer keek het
beestje naar boven, naar het zonnetje op de grasspriet en dacht dan: “En toch
wil ik daar naar toe!”
Eindelijk kwam het er ook. Het was moe, maar heel trots. Het had niet
opgegeven. Het was er helemaal zelf gekomen. Het maakte de schildjes op zijn
rug los, vouwde z’n vleugeltjes open en liet ze ook lekker warm worden in de
zon. Heerlijk! Het lieveheersbeestje was helemaal gelukkig.
Toen kwamen er een ezel en een oude leeuw langs. De ezel lachte het
lieveheersbeestje uit: “Je doet net of je een berg hebt beklommen. Het was
maar een grasspriet hoor!”
Maar de leeuw bleef staan, keek naar het genietende lieveheersbeestje en zei:
“Goed gedaan torretje. Veel plezier daarboven. Je bent gekomen, waar je
wilde zijn.
Dat lukt ons lang niet allemaal!”

Noelle

 

13:36 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

twee wolven.....

Winter of the Wolf
Een oude indiaan gaf zijn kleinzoon onderricht over het leven.
"Binnen in me is een gevecht gaande." zei hij tegen de jongen.
"Het is een gevecht tussen twee wolven.De ene wolf is slecht- hij bestaat uit
woede, jaloezie, hebzucht, verwaandheid, schuld, wrok, leugens, valse trots,
superioriteit en ego.
De andere wolf is goed - hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte,
nederigheid, vriendelijkheid, vrijgevigheid en compasie.
Binnen in jou woedt dezelfde strijd- en datzelfde geldt voor ieder mens."
De kleinzoon dacht enkele ogenblikken na en vroeg toen aan zijn grootvader:
"welke wolf zal het gevecht winnen?"
De oude man glimlachte en antwoordde : "Degene die je voedt."

Noelle

Wolf Song To The Ancestors-wp

 

13:07 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-07-07

vriendelijkheid.....

166461717_4049bf62af
De meester was een bijzonder vriendelijk mens. Eens werd hem door een van
zijn leerlingen gevraagd hoe het toch mogelijk was dat hij in de omgang met
anderen altijd zo vriendelijk bleef.
"Meester", vroeg de leerling "van welke leraar heeft u dat geleerd, en wat moet
ik doen om ook zo te worden?"
En de meester antwoordde : "Niet één leraar heeft mij onderricht gegeven in
vriendelijkheid, maar ik ontving mijn lessen van vele leraren, en ik leer nog
steeds.Mijn leraren zijn alle onvriendelijke mensen.Ik let goed op en onthoudt
welke gedragingen mij niet bevallen in hun omgang met mij, en ik tracht altijd in
de omgang met andere mensen juist die gedragingen te vermijden."

 

Noelle

coming%20stormSM

 

17:56 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

het grootste op de wereld.....

10976737_b2bf27c9cb
De leraar stond voor de klas; de kinderen waren zo tussen de vijf en zes jaar
oud.
Hij vroeg aan zijn leerlingen: "Wat is het grootste op de wereld?"
"Mijn papa", zei een klein meisje.
"Een olifant", antwoordde een jongen die enkele dagen geleden in de dierentuin
was geweest.
"Een berg", zei een ander.
Een meisje zei: "Mijn oog is het grootste op de wereld."
Het werd stil in de klas want iedereen probeerde het antwoord van het meisje
te begrijpen.
"Wat bedoel je ermee?",vroeg de leraar die net zo verbaasd was als de
kinderen. "Nou", zei de mini-filosofe, "mijn oog kan haar papa, de olifant en de
berg zien, en zelfs vele bergen tegelijk en nog andere grote dingen. Omdat dat
alles in mijn oog past moet mijn oog het grootste op de wereld zijn."
Toen de leraar dit voorval aan zijn vriend, de wijze meester vertelde zei deze:
"Als je "oog" als gelijkenis voor "bewustzijn" ziet, dan is bewustzijn het grootste,
want uiteindelijk past daar alles in, zelfs het heelal. Maar ja, wijsheid kan je niet
leren, wijsheid is zien wat niet geleerd kan worden - je hebt een wijs kind in je
klas."

 

Noelle

13:46 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-07

de beste zoon.....

verblindend_kaart
Een oude man die het einde van zijn leven voelde naderen riep zijn drie zoons
bij zich en zei:
"Ik kan mijn bezit niet door drieën delen, want wat ik nalaat is niet te verdelen.
Daarom heb ik besloten alles wat ik heb na te laten aan degene die het meest
intelligent is en het helderste inzicht bezit, anders gezegd: aan mijn beste zoon.
Op tafel ligt voor ieder van jullie een muntstuk.
Pak dat. Wie er iets van koopt waarmee deze hut waarin we wonen geheel
gevuld kan worden zal alles krijgen."
Ze vertrokken. De eerste zoon kocht stro, maar dat reikte slechts tot
halverwege.
De tweede zoon kocht zakken met veren, maar ook hem lukte het niet de hut te
vullen.
De derde zoon, die de erfenis uiteindelijk zou krijgen, kocht maar iets heel
kleins.
Het was een kaars.
Hij wachtte tot het donker was, stak de kaars aan en vulde de hele hut met
licht.
Noelle

20:09 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

3 bomen 3 dromen.....

omen
Lang geleden stonden er op een heuvel drie kleine bomen; ze stonden daar en
droomden van wat ze later wilden worden wanneer ze groot waren.
De eerste kleine boom keek naar de sterren en zei: "Ik wil een schat bewaren. Ik
wil bekleed worden met goud en gevuld met kostbare stenen. Ik word de mooiste
schatkist in de hele wereld!"
De tweede kleine boom keek naar de kleine stroom die beneden voorbij kronkelde
op weg naar de oceaan. "Ik wil over verre wateren reizen en machtige koningen
vervoeren. Ik wil het machtigste schip ter wereld worden!"
De derde kleine boom keek naar de vallei daar beneden waar ijverige mannen en
vrouwen aan het werk waren in een ijverig stadje. "Ik wil helemaal niet weg van
deze heuveltop. Ik wil zo groot worden dat de mensen later, wanneer ze hier
voorbijkomen en naar me kijken, hun ogen naar de hemel richten en aan God
denken. Ik wil de grootste boom van de wereld worden!"
Er gingen veel jaren voorbij. De regen kwam, de zon scheen, de kleine bomen
groeiden en groeiden. En op een dag kwamen de houthakkers de heuvel
opgewandeld. De eerste houthakker keek naar de eerste boom en zei: "Dit is een
prachtige boom. Het is echt de volmaakte boom voor mij". En met een paar
zwaaien van zijn blinkende bijl viel de eerste boom tegen de grond. "Nu gaan ze
een mooie kist van mij maken; ik zal een kostbare schat bevatten", dacht de
eerste boom.
De tweede houthakker keek naar de tweede boom en zei: "Dit is echt een sterke
boom. Een perfecte boom voor mij". En met een paar zwaaien van zijn blinkende
bijl ging ook die tweede boom tegen de grond. "Nu ga ik verre oceanen kunnen
bevaren", dacht de tweede boom. "Ik zal een groot schip worden dat machtige
koningen vervoert".
Maar de derde houthakker keek niet eens op. "Elke boom is goed voor mij",
gromde hij. En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl viel ook de derde boom
om.
De eerste boom was blij toen hij in de werkplaats van de timmerman werd
binnengebracht. Maar de timmerman maakte uit zijn hout een voederbak voor
dieren. De eens zo fiere boom werd niet met goud bekleed en hij werd ook niet
gevuld met een kostbare schat. Hij hing vol zaagsel en werd gevuld met hooi voor
de hongerige dieren.
De tweede boom glimlachte toen de houthakker hem binnenbracht op een
scheepswerf. Maar er werd die dag helemaal geen machtig zeilschip gebouwd. De
eens zo sterke boom werd in stukken gezaagd en er werd een eenvoudige
vissersboot mee gebouwd. Hij was te klein en te zwak om op oceanen, of zelfs op
een stroom te varen. In de plaats daarvan werd hij naar een meer gebracht.
De derde boom was totaal in de war toen de houthakker hem in een paar grote
stukken hakte en hij zo werd achtergelaten op een grote houtstapel. "Wat gebeurt
er toch met me?", dacht de eens zo machtige boom. "Al wat ik wilde was om op
die heuvel te blijven staan en mensen naar God te wijzen".
Er gingen weer heel wat dagen en nachten voorbij. De drie bomen waren hun
vroegere dromen helemaal vergeten. Maar op een nacht werd de eerste boom
verlicht door een helder sterrenlicht toen een jonge vrouw haar pasgeboren kind in
die voederbak legde. "Ik had zo gehoopt dat ik een wiegje voor hem had kunnen
maken", fluisterde haar man. De moeder nam zijn hand in de hare en glimlachte
omdat het licht zo mooi op dat vuile en ruwe hout scheen. Dit wiegje is prachtig",
zei ze. En plots besefte de eerste boom dat hij op dit moment de kostbaarste
schat van de hele wereld bevatte.
Op een andere avond nam een vermoeide man met zijn vrienden plaats in de oude
vissersboot. De man viel in slaap terwijl de tweede boom langzaam over het grote
meer voer. Plots begon het te bliksemen en stak er een vreselijke storm op. De
kleine boot kraakte. Hij wist dat hij niet sterk genoeg was om zoveel reizigers veilig
door dit stormweer te vervoeren. De vermoeide man werd wakker. Hij stond recht,
strekte zijn hand uit en zei: "Weest stil". Toen ging de storm even plots liggen als
hij was begonnen. En toen begreep de tweede boom dat hij de Koning van hemel
en aarde mocht vervoeren.
Op een vrijdagochtend werd de rust van de derde boom ruw verstoord toen de twee
stukken van zijn stam werden weggehaald van die grote houtstapel. Hij wist niet
wat er gebeurde toen hij verder gedragen werd langs die woedende menigte. Hij
sidderde toen de soldaten de handen en voeten van een man aan zijn stam
vastnagelden. Hij voelde zich angstig, schuldig en ellendig. Maar de volgende
zondagochtend, toen de zon opkwam en de aarde beefde van vreugde toen besefte
die derde boom dat Gods liefde alles had veranderd. Het gebeuren had de derde
boom sterk gemaakt. En iedere keer wanneer de mensen opkeken naar die boom
zouden ze aan God denken. Dit was veel beter dan de grootste boom in de wereld
te zijn. Hij was de boom die voor altijd naar de hemel mocht wijzen!
Wanneer je dus weer eens een keer in de put zit omdat je niet hebt gekregen wat
je had verwacht, blijf dan rustig en wees toch gelukkig. Misschien heeft God wel
iets veel beter voor jou in petto ...

 

19:51 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-05-07

het verhaal van het zand....

289151JoRN_w

 

Boven op de berg ontsprong de rivier. Als een kind, spelend en spetterend, sprong hij van steen tot steen. Zijn moeder, de berg, voedde hem met helder water, en hij groeide en werd een wilde jongen. Als een waaghals stortte hij zich bruisend en schuimend langs de steile rotswand naar beneden en stroomde voort tussen bergkloven, in stroomversnelling na stroomversnelling. In het dal kwam hij tot rust en verbreedde zich. Hij stroomde langs bossen en dorpen, liefkoosde de steden aan zijn oevers en droeg schepen op zijn rug. Na een lange tocht kwam hij bij de woestijn. Daar kon hij niet verder. Wat hij ook probeerde, het water liep weg in het zand en een doortocht was er niet. De rivier werd bang en probeerde terug te gaan om een andere bedding te zoeken, maar ook dat lukte hem niet. Toen fluisterde een stem, die van de woestijn zelf was: 'De enige die mij kan oversteken is de wind. Geef je over aan de wind.' 'Ik wil stromen,' zei de rivier.' Je kunt niet stromen; al je water zal verdwijnen in het zand. Hoogstens een modderpoel zal er van je overblijven.' 'Hoe kan ik me overgeven aan de wind? Alles wat ik met me heb meegevoerd zal ik verliezen. Ik zal mezelf verliezen.' Je kunt alleen verliezen wat niet echt bij je hoort,' zei het zand, 'Laat je dragen in de armen van de wind.' Toen verzette de rivier zich niet meer en zijn water verdampte. De wind wiegde hem in zijn armen en droeg hem over de woestijn. Aan de andere kant van de woestijn kwam hij bij een hoge berg en hij regende neer in grote druppels en werd weer een rivier, die sprong van steen tot steen en alles begon opnieuw. 'Ik wist het wel,' fluisterde het zand. En daarom wordt er gezegd: het staat in het zand geschreven.

13:17 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-05-07

bouwen aan je levenshuis......

kagaya_096

 

Een oude timmerman was aan zijn pensioen toe. Hij vertelde zijn baas van zijn plannen om de bouw te verlaten en het kalmer aan te gaan doen, samen met zijn vrouw en familie. Hoewel hij in inkomen achteruit zou gaan, zou hij het wel redden en hij was er sowieso aan toe.

Zijn baas vond het jammer zo'n goede kracht te zien vertrekken en vroeg of hij nog één huis wilde bouwen, als een persoonlijke gunst. De timmerman ging akkoord maar het werd al snel duidelijk dat zijn hart er niet in zat. Het werd tamelijk rommelig gebouwd, en ook het materiaal was niet echt geweldig. Zijn loopbaan had een betere afsluiting verdiend.

Toen het huis klaar was, kwam zijn baas het inspecteren. Hij gaf de sleutel aan de timmerman en zei: "Dit is jouw huis, mijn cadeau voor jou." De timmerman was geschokt en schaamde zich. Als hij had geweten dat hij dit huis voor zichzelf bouwde, had hij het heel anders aangepakt.

Zo is het ook met ons. We bouwen ons levenshuis, dag voor dag, en vaak stoppen we er niet onze beste krachten in. Wat een schok als we tot de ontdekking komen dat we in het huis moeten leven dat we hebben gebouwd! Als we het over konden doen, hadden we het vast anders gedaan. Maar we kunnen niet terug.

Jij bent de timmerman. Elke dag sla je een spijker, plaats je een plank, of stel je een kozijn. "Het leven is een doe het zelf project", heeft iemand eens gezegd. Jouw houding en de keuzes die je vandaag maakt, bouwen het 'huis' waar je morgen in leeft. Bouw dus met verstand!

Werk alsof je het geld niet nodig hebt
Heb lief alsof je nooit gekwetst bent
Dans alsof niemand kijkt.

Noelle

13:23 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-05-07

een kostbare gave

000_8d2c6592

 

Moed is een kostbare gave.
Je kunt veel verliezen zonder echt ongelukkig te zijn.
Als je de moed verliest, verlies je alles.

Moed heeft alles te maken met je kijk op dat kleine stukje leven, dat je
eigen leven is, heel even tussen de wieg en het graf, zo kwetsbaar en zo
kort.
Als je ogen zuiver zijn en je hart vrij van die vele "zuchten" zoals
hebzucht, zelfzucht, geldzucht, genotzucht, ga je je eigen leven veel
klaarder zien.
Je gaat positief kijken en dan zie je weer licht.
Dan zie je toekomst.

Wie de moed verliest, is als een vogel die zijn vleugels verliest.
Er zijn geen open luchten meer.
Er is geen zon meer en geen toekomst.
Met de moed in je schoenen kom je niet vooruit.
De moed in je schoenen is de dood in je hart.

Moedeloosheid weegt op je hart,
ligt op je maag en zit in je benen.
Moedeloosheid is een loodzwaar blok dat je moet meeslepen.
Moedeloosheid is de totale verlamming van je geestelijke en lichamelijke
krachten.
Zonder moed kun je niet leven, niet lachen, niet bidden.

Moed is een wonderlijke kracht.
Moed houden en anderen moed geven is het allerbeste wat een mens kan doen,
in alle omstandigheden, in elke situatie.
Met moed geraak je overal door en doe je de zon schijnen, door alle wolken
heen.

11:20 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-04-07

veren.....

Een boer die allerlei roddelpraat over iedereen vertelde kreeg spijt en vroeg aan de priester hoe hij boete kon doen.Verzamel een zak vol veren, ga daarmee het hele dorp door en leg op ieder erf bij elke deur een veer.De boer deed wat hem was opgedragen en vroeg de priester of hij daarmee genoeg had gedaan.Nee, nog niet, zei de priester, nu moet je een zak nemen, langs alle huizen gaan en elke veer die je er hebt neergelegd weer oppakken en verzamelen.Maar dat is toch een onmogelijke opgave, protesteerde de boer.De meeste veren zijn al lang door de wind weggeblazen.Toen antwoordde de priester.....Zo is dat ook met je roddelpraatjes.JE SPREEKT ZE ZO GEMAKKELIJK UIT,MAAR HOEZEER JE HET OOK PROBEERT,TERUGHALEN KUN JE ZE NIET.

16:59 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-04-07

een snelweg in het donker......

The%20way%20to%20the%20light

 

De weg voor je, ontvouwt zich langzaam. Stukje voor stukje. Soms zie je een volgende bocht of heuveltje door een tegenligger of iemand die voor je rijdt. Maar het is laat, dus bijna niemand op die weg.
Joúw weg. Je moet er dus maar op vertrouwen dat die weg doorgaat en niet plotseling stopt. Je moet goed opletten en je concentreren, zodat je geen bocht mist, en iedereen in zijn of haar tempo laat rijden om botsingen te voorkomen. Het is een onbekende weg. Het komt je af en toe bekend voor, maar je weet niet waar de nieuwe bocht zich aandient, wat er achter de volgende heuvel ligt.
Maar je bent niet aan je lot overgelaten. Overal staan wegwijzers.
Borden met namen die zeggen waar je naar toe kunt. De kunst is dan om te weten waar je heen wilt en welke stappen daarvoor nodig zijn. Je hebt een routebeschrijving nodig.
Maar die routebeschrijving zegt niet altijd wat je tegenkomt onderweg.
De bochten, heuvels, hobbels in de weg zijn er. Het gaat er maar net om hoe jij ze neemt.
Soms kan je wat sneller, soms moet je afremmen. Maar wat blijft is Vertrouwen.
Vertrouw dat je het kan.
Vertrouw dat je er komt.
Vertrouw dat wat je onderweg ook tegenkomt, jou nooit van je doel zal kunnen afhouden.
Vertrouw dat alles samenwerkt om Daar te komen. Ook al lijkt het soms onmogelijk door alle problemen, ongelukken, omleidingen op je weg.
Vertrouw jezelf.
Vertrouw het AL.
Want jij bent het AL-lemaal.

 

Noelle

17:02 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-04-07

iets beloven.......

dove_hands

 

Ik zal je bellen.Je hoort nog van me.We gaan 's een dagje uit.Ik kom je gauw opzoeken.Het klinkt allemaal heel positief.Veelbelovende taal, waarmee je die ander een prettig gevoel bezorgt.Maar of het er ook van komt.

Gelukkig zijn er mensen die, als ze zoiets zeggen, het ook werkelijk menen.Je kunt er zonder meer op rekenen : op dat telefoontje, die brief , dat uitstapje , dat bezoek.Belofte maakt schuld.Die ander heeft er recht op. En ze laten hem ook niet te lang wachten.Een kwestie van fatsoen.

Maar hoe vaak ook wordt de schuld, die een belofte creeërt, niet afgelost.Mensen roepen iets op - iets warms , iets opbeurends, en doen er vervolgens het zwijgen toe.Hun woorden bleken leeg te zijn.Ze klonken mooi, maar nu ze niet uitlopen op daden klinken ze vals.Hadden ze hun mond maar gehouden.Nu zit die ander met de pijn van onvervulde verwachtingen.Hij voelt zich niet serieus genomen.Iemand wat in het vooruitzicht stellen, kan verleidelijk zijn.Het staat royaal, je komt welwillend over, je doet die ander er zichtbaar goed mee.Maar als je van jezelf weet, dat je er toch geen werk van maakt, kun je je beloften maar beter voor je houden.Misschien lijk je dan wat minder spontaan en hartelijk.Maar je bent tenminste wel oprecht.Iemand die geen schuld op zich laadt, die hij nooit zal aflossen.Iemand, met wie die ander niet bedrogen uitkomt

.Beloven betekent van huis uit : je verbinden.Als je geen band met iemand wilt, doe dan niet alsof.Je kunt beter géén hand naar iemand uitsteken dan een hand, die geen hand is.

Noelle

16:22 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-03-07

sterren op het droge......

sea

 

Op een strand in India liggen honderden zoniet duizenden zeesterren. Door de brandende zon, drogen ze uit en gaan dood. Op een dag loopt een jongen langs het strand en gebukt speurt hij naar nog levende zeesterren. Hij pakt ze op en gooit ze terug in zee. Op een gegeven moment komt er een grijze, wijze, verstandige man aanlopen. Hij bekijkt het tafereel van een afstand en loopt vervolgens op de jongen af.

De Verstandige, wijze, grijze man vraagt ‘jongen, wat ben je daar aan het doen?’ ‘Ik vis de levende zeesterren ertussen uit en gooi ze terug in zee. ‘Ja, maar moet je zien hoeveel er op het strand liggen. Het is water naar de zee dragen, wat maakt het voor verschil. De jongen kijkt rond en pakt zoekt een levende zeester, pakt hem op en zegt. Voor al die andere zeesterren maakt het misschien niet zoveel uit, maar voor deze wel en hij gooit hem terug in zee.

Het gaat om de enkeling.
Je kan niet de wereld veranderen, maar wel het leven van die andere persoon.

Noelle

14:41 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

produktief........

in_pain

 

Verdriet - wie ontsnapt eraan? Vroeg of laat heb je ermee te maken.Leef je, leef je echt, dan heb je ook verdriet.

Hoe reageer je nu op verdriet, dat ook jou treft? Je kunt het wegstoppen, verdringen.Maar daar is je verdriet toch iets persoonlijks, te authentieks voor.Verdring je je verdriet, dan verdring je jezelf.Je kunt je er ook door laten meeslepen, er volkomen in opgaan.Maar ook dat pakt verkeerd uit : je gaat er in onder.En dan is er nog een derde mogelijkheid.Je doet wat met je verdriet, je maakt het produktief.Het zal ergens goed voor zijn.

Omdat je zelf bepaalde ervaringen hebt, kun je je verplaatsen in de omstandigheden van iemand met soortgelijke ervaringen.Je voelt met hem mee, je weet wat het is.Zo kun je, dank zij je verdriet, het nodige voor een andere betekenen.Van binnenuit lijd en leef je mee.

Aan je verdriet kun je ook de inspiratie ontlenen om krachtig te protesteren tegen alles, wat verdriet veroorzaakt.Het kwaad, in welke vorm dan ook -alles wat mensen het leven en samenleven onmogelijk maakt, moet de wereld uit.Verdriet kan resulteren in allerlei inspanningen ten gunste van welzijn en geluk.Wat je overkomt, is op zichzelf iets negatiefs.Maar je verdriet hierover kan leiden tot een zeer positieve levenshouding.Tot een aanzienlijke groei in humaniteit.

Noelle

14:38 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-07

het zilver op de haard.......

120551638_734317c0c9

Er was eens een arme boer die het erg moeilijk vond om zich staande te houden in deze wereld. Want hoewel hij erg hard werkte en zuinig leefde, lukte het hem niet om ook maar een beetje geld te sparen. Het leek wel of hij na een leven lang hard werken er nog even slecht aan toe was als op de dag dat hij werd geboren. En op een ochtend begreep hij, dat als hij ooit iets wilde bezitten in deze wereld, dat het hem gewoon in de schoot geworpen zou moeten worden. Hij wenste dan ook dat hij op een morgen wakker zou worden en bergen met geld zou aantreffen op zijn schoorsteenmantel. Hij vond dat het geld op zijn eigen haard moest staan, zodat hij zeker zou weten dat het voor hem bestemd was. Hier dacht hij aan terwijl hij zijn dagelijkse werkzaamheden op het land verrichtte.

Op een dag toen hij op het land aan het werk was, bleven de kleren van de arme boer aan een braamstruik hangen. Om te voorkomen dat dit nog eens zou gebeuren, groef de man de wortels van de braamstruik uit en trok hem uit de grond. Terwijl hij dit deed, stootte hij op het deksel van een grote aarden pot. Opgewonden groef hij nog wat verder en verwijderde toen het deksel van de pot. Hij ontdekte dat de pot tot barstens toe gevuld was met zilveren munten. Eerst was hij verrukt, maar toen hij een paar minuten had nagedacht, zei hij: "Ik vroeg om geld op mijn eigen haard, maar nu vind ik dit geld hier in de grond. Ik kan dit niet meenemen. Want als dit voor mij bestemd was geweest, zou het vast en zeker gewoon op mijn eigen haard hebben gestaan, zoals ik wenste."

Dus liet de man de schat waar hij hem gevonden had en ging naar huis. Toen hij thuiskwam vertelde hij zijn vrouw over zijn vondst. Die werd kwaad op de dwaasheid van haar man om het geld op het land te laten. En toen haar man lag te slapen, ging ze naar het huis van een buurman en vertelde hem alles en zei: "Mijn domme man vond een geheime schat vol geld op het land, maar de stijfkop weigert hem mee naar huis te nemen. Ga er heen en haal de schat op en deel hem met mij."

De buurman was blij met het voorstel en hij ging op weg naar de aangegeven plek om naar de schat te zoeken. En daar waar de braamstruik omver gewoeld lag, vond hij inderdaad een aarden pot. Hij nam de pot op en opende hem. Maar toen hij het deksel optilde zag hij geen zilveren munten, maar een pot vol giftige slangen. En bij de buurman kwam de gedachte op: "Ah, die vrouw moet mijn vijand zijn! Ze hoopte natuurlijk dat ik mijn hand in de pot zou steken en gebeten en vergiftigd zou worden!"

En dus draaide hij de deksel weer op de pot en nam hem mee naar huis. En toen de nacht gevallen was, ging hij naar het huis van zijn arme buurman, klom op het dak en leegde de pot met giftige slangen in de schoorsteen.

Toen het ochtend werd ontwaakte de arme boer die als eerste de pot had gevonden om aan het werk te gaan. Maar toen de ochtendstralen van de zon op de haard vielen, gingen zijn ogen wijd open. Want de haard was bedekt met zilveren munten! Vol dankbaarheid zei hij: "Oh! Eindelijk! Dit geld kan ik accepteren! Ik weet nu zeker dat het voor mij bestemd is, omdat het hier op mijn eigen haard staat, precies zoals ik wenste!"

moraal : verdien je rijkdom en wordt niet rijk door een ander

noelle

10:37 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-02-07

De Oude Klokkenmaker......

tempusfugitsu3

 

Er was eens een zeer bekwaam, ja, een volmaakt klokkenmaker.
Natuurlijk was de klok, door hem gemaakt, ook volmaakt.
Hij alleen bezat de passende sleutel en alleen hij kon de klok ermee opwinden.

Toen hij dit deed, kwam er een zacht geruis uit de klok, voortgebracht door de vele bewegende en draaiende deeltjes. Het bijzondere was echter, dat uit dit geruis stemmen klonken, die de klokkenmaker kon verstaan.

De uurwijzer verweet de minuutwijzer dat hij veel te hard liep en zich spoedig dood zou lopen. Maar deze schold de uurwijzer uit voor luiaard.
Ook de secondewijzer deed een duit in het zakje en beweerde dat hij alleen de goede snelheid had. De tandradertjes waren het helemaal niet met elkaar eens. Zij die linksom draaiden waren ervan overtuigd, dat alleen zij de goede richting hadden gekozen. Doch de anderen beweerden juist het tegenovergestelde.

Zelfs was er een, die heen en weer gaande beweging maakte, die dan met de een en dan met de ander goede maatjes was. Kortom iedereen had met iedereen ruzie. De oude klokkenmaker echter glimlachte om al die drukte.
Hij wist dat alles goed was en dat ieder onderdeeltje, het grootste zowel als het kleinste zich slechts zo kon bewegen als waarvoor hij het gemaakt had.

Van de hun voorgeschreven weg konden ze nog geen tienduizendste millimeter afwijken, immers dan zou de klok niet meer precies de tijd aangeven, zou de klok niet volmaakt zijn.

Tot zover het sprookje. Net als alle andere sprookjes bevat ook dit sprookje een boodschap. We kunnen er vanuit verschillende invalshoeken naar kijken. We kunnen de klok zien als het Universum, de wereld, een volk, een groep of een familie.

Ieder heeft zijn eigen functie. Ieder is nodig om, op zijn of haar geheel eigen wijze, een bijdrage te leveren voor het goed functioneren van het geheel.
Uiteindelijk kunnen we komen tot een houding, zoals door de klokkenmaker wordt aangegeven en weten dat ieder zijn eigen weg heeft te gaan.

Noelle

15:00 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-01-07

Een weg maar geen bestemming.....

Mooie tekst om even bij stil te staan.

test30plaat

 



Men overtuigt zichzelf er vaak van dat het leven beter zal zijn nadat men getrouwd is, nadat men een kind heeft en nadien,nadat we een tweede kind gekregen hebben.
Later voelen we ons gefrustreerd want de kinderen zijn nog niet groot genoeg en we denken dat we beter zullen zijn als ze groot zullen zijn.
Men is er dan van overtuigd dat men gelukkiger zal zijn als éénmaal deze stap voorbij zal zijn.
Men zegt zichzelf dat het leven vollediger zal zijn wanneer de dingen beter zullen gaan voor ons, voor onze partner,wanneer men een schone wagen zal hebben of een groter huis, wanneer men op vakantie zal gaan , of wanneer men met pensioen zal zijn.
De waarheid is dat er geen beter moment is om gelukkig te zijn dan het huidig moment. Indien het niet nu is, wanneer zal het dan zijn?
Het leven zal altijd gevuld zijn met te bereiken objectieven of af te maken projecten.
Het is beter om het toe te geven en om te beslissen om nu gelukkig te zijn, nu het nog kan.
Heel lang heb ik gedacht dat mijn leven eigenlijk ging beginnen.
Het echte leven !
Maar er is altijd een hindernis op de weg, een op te lossen probleem, een onbeëindigd project, nog door te brengen tijd, een te betalen schuld.
En dan, dan zal het leven beginnen !
Totdat ik besefte dat deze hindernissen juist mijn leven zijn.
Dit inzicht heeft mij helpen begrijpen dat er geen weg bestaat dat naar het geluk leidt. Het geluk is de weg. Aldus passeert ieder moment dat we hebben, en meer nog, wanneer men dat moment deelt met een speciaal iemand, speciaal genoeg om onze tijd ermee te delen, en dat men zich herinnert dat de tijd niet stilstaat.
Dan moet men stoppen met studeren, met zijn loon te verhogen, met te trouwen, met kinderen te hebben, met te wachten dat de kinderen het huis uit zijn, of gewoon met te wachten op vrijdagavond, op zondagmorgen, op de lente, de zomer, de herfst of de winter,
om te beslissen dat er geen beter moment is dan nu om gelukkig te zijn.

HET GELUK IS EEN WEG MAAR GEEN BESTEMMING

Er is niet veel nodig om gelukkig te zijn. Het is voldoende om ieder klein moment te appreciëren en om het te beschouwen als een der beste momenten uit zijn leven.
Tijd wacht op niemand. Verzamel ieder moment dat je hebt en het zal van grote waarde zijn. Deel het met door jou gekozen personen en ze zullen nog waardevoller worden.

Gisteren is geschiedenis. Morgen is een mysterie.
Vandaag is een cadeau.
één leven is heus te kort om het leven te begrijpen
Noelle

10:46 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |