23-10-06

Een verhaal over dat wat niet volmaakt is.....

argue091204

 

Op een diner om fondsen te werven voor een Amerikaanse school ten behoeve
van gehandicapte kinderen hield één van de ouders een toespraak die door de
aanwezigen niet meer vergeten zou worden. Na een woord van dank en
waardering aan de school en haar directie stelde hij een vraag: "Wanneer de
natuur geen externe bemoeienis kent, functioneert alles in de natuur
volmaakt. Toch kan mijn zoon niet leren zoals andere kinderen. Hij begrijpt
minder dan andere kinderen. Waar is de natuurlijke volmaaktheid als het om
mijn zoon gaat?"

De zaal viel helemaal stil bij deze vraag, en de vader vervolgde zijn
toespraak: "Ik denk dat als een kind als onze Shay op de wereld komt, er
zich dan een kans voordoet om onze ware menselijke aard te tonen, namelijk
op de manier waarop wij met zo'n kind omgaan."

Daarna kwam hij met het volgende verhaal.

Shay en zijn vader liepen langs een park waar enkele jongens die Shay kende
baseball speelden. Shay vroeg zijn vader: "Denk je dat ik mee mag doen?"
Zijn vader wist dat de meeste jongens liever niet iemand als Shay in hun
team hadden, maar aan de andere kant zag hij ook in dat als zijn zoon mee
mocht doen, hij een hoognodig gevoel van 'er bij horen' zou krijgen. Dus
liep hij op één van de jongens af en vroeg of Shay mee mocht spelen. De
jongen keek om zich heen voor steun, maar omdat niemand reageerde, nam hij
zelf een besluit en antwoordde: "We staan zes punten achter en we spelen al
in de achtste inning. Als het aan mij ligt kan Shay meedoen, en we kijken
wel of we hem aan slag kunnen krijgen in de negende inning."
Aan het eind van de achtste inning scoorde het team waar Shay in meedeed een
paar punten, maar ze lagen nog steeds drie punten achter. Op het hoogtepunt
van de negende inning kreeg Shay een handschoen en een plaats als
verrevelder. Ondanks dat er geen bal zijn kant op kwam, was hij duidelijk
heel opgewonden dat hij zomaar stond opgesteld. Hij had een grijns van oor
tot oor als zijn vader vanaf de zijlijn naar hem zwaaide. Tegen het einde
van de negende inning scoorde het team waarin Shay speelde weer. Met twee
punten te gaan en alle honken bezet was de potentiële winnende slag aan de
beurt, en het was Shay's beurt. Zouden ze op zo'n cruciaal moment in de
wedstrijd Shay laten spelen en de kans lopen om te verliezen?

Verrassend genoeg kreeg Shay het slaghout. Iedereen wist dat een rake slag
gewoon onmogelijk was, omdat Shay niet eens wist hoe hij de knuppel moest
vasthouden, laat staan dat hij er een bal mee kon raken. Maar Shay ging op
de thuisplaat staan, en de werper deed een paar passen naar voren om de bal
zachtjes te gooien zodat er een kans bestond dat Shay hem zou raken.
De eerste worp kwam op hem af, Shay sloeg er maar een slag naar en miste.
Daarop kwam de werper nog een paar passen naar voren om de bal heel zacht
te werpen. De bal kwam en Shay raakte de bal die pardoes over de grond recht
op de werper af rolde. De werper pakte de slappe bal op en had alle tijd om
de
bal naar het eerste honk te gooien. Shay zou dan uit zijn en het hele spel
zou dan over zijn. In plaats daarvan pakte de werper de bal op, draaide
zich om en wierp de bal met een hoge boog naar rechts, helemaal buiten het
bereik van de eerste honkman. Ineens begon iedereen te roepen: "Shay, ren
naar het eerste! Ren naar het eerste honk." Shay had nog nooit in zijn
leventje het
eerste honk bereikt. Hij hobbelde verschrikt langs de baseline met wijd
opengesperde ogen, en iedereen riep: "Naar het tweede, ren naar het tweede
honk." Tegen de tijd dat Shay over het eerste honk hinkelde, had de speler
op het rechterveld de bal. Hij had de bal naar het tweede honk kunnen
gooien, en dan was Shay uit. Maar hij begreep de bedoelingen van de werper
en gooide opzettelijk hoog over het derde honk. Shay rende zo goed als hij
kon naar het tweede honk, terwijl de renners voor hem als gekken de honken
passeerden op weg naar het thuishonk. Shay bereikte hijgend het tweede
honk, en de korte stop van de tegenpartij holde op hem af om hem de goede
richting op te helpen naar het volgende honk terwijl hij riep: "Ren naar het
derde!"
Tegen de tijd dat hij het derde honk bereikte, schreeuwden de jongens van
beide teams: "Shay, naar de thuisplaat, ren naar de thuisplaat." Shay
strompelde naar de thuisplaat en raakte het honk. Iedereen was door het
dolle heen en juichte hem toe alsof hij een homerun had geslagen, en de
wedstrijd voor zijn team had gewonnen. "Op die dag," zei de vader zacht,
terwijl de tranen langs zijn wangen drupten, "op die dag brachten de jongens
van beide teams een stukje onvoorwaardelijke liefde en menselijkheid in het
spel..."


Om even bij stil te staan.

13:14 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Een prachtig ,ontroerend verhaal! Als je die mensen maar eens de kans geeft loopt hun hart over van vriendschap.
Ik kwam je ook iets vragen Noëlle en alvast bedankt als je...mee doet?

Gepost door: emmy | 23-10-06

)) een ontroerend, mooi verhaal.
groetjes

Gepost door: dingske | 23-10-06

~ Een triest maar o zo schoon verhaal!
btw: Noelle, je blogt niet veel meer he ?
Maandaggroetje

Gepost door: Little me | 23-10-06

Prachtig! Ik lees ook ieder jaar het gedicht van Frekie voor in de klas. Komt op hetzelfde neer. De boodschap is prachtig!

Wat fijn dat Majid denkt dat ik juf Fleur van zijn school ben! Geef die lieverd meer eens een dikke kus van me!

Ik wens je nog een fijne maandag lieve Noëlle!
Dikke knuffel van Fleur xxx

Gepost door: Fleur | 23-10-06

Hier even het gedicht van Frekie Wanneer ’s middags om vier uur
onze schoolbel was gegaan,
en we gingen voetbal spelen,
dan kwam Frekie er altijd aan.
Frekie woonde in de buurt,
maar zat niet op onze school.
Hij was een imbeciele jongen,
een mongool.
Meestal riep er iemand wel:
’Kom maar, Frekie, doe maar mee!’
Welke kant hij uit moest schoppen,
daarvan had-ie geen idee.
Maar we legden soms de bal
op twee meter van het doel,
en we riepen: ‘Schieten Frekie!’
En hij trok een ernstig smoel.
Als het raak was, dook de keeper
mooi naar de verkeerde kant,
en ’t was góal, en dan was Frekie
kampioen van Nederland.
Misschien vind je Frekie zielig,
maar dat was-ie niet voor mij.
Want ik zag nog nooit een jongen,
die zo blij kon zijn als hij.

Gepost door: Fleur | 23-10-06

De commentaren zijn gesloten.