30-09-06

de vier kaarsen.....

Een verhaal om stil van te worden

4 kaarsen branden .........
Het was stil....zo stil dat te horen was,hoe de kaarsen begonnen te praten.
De eerste kaars zuchtte en zei:ik heet vrede.Mijn licht straalt,maar de mensen hebben geen vrede;ze willen mij niet.
Zijn vlam werd steeds kleiner,en doofde uit.
De tweede kaars flakkerde en zei: ik heet geloof,maar ik ben overbodig.De mensen willen niets meer van God weten.Het heeft geen zin meer dat ik brand.Een zuchtje wind blies de tweede kaars uit.
Zacht en bedroefd sprak de derde kaars: ik heet liefde.Ik heb geen kracht mee om te branden.De mensen laten mij links liggen.Ze zien slechts zichzelf;niet de ander die vraagt om liefde.Het kaarsje flakkerde nog even,en ging toen uit.
Toen kwam een kind de kamer binnen.Het zag de kaarsen en zei: maar jullie moeten toch branden!Terwijl het kind begon te huilen,nam de vierde kaars het woord: wees niet bang!Zolang ik brand, kunnen we ook de andere kaarsen weer aansteken.Mijn naam is....HOOP!

16:10 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

*** Een verhaal om mij stil te staan.

Een fijne zondag toegewenst.

Grtjs Althea (Vicky).

Gepost door: Vicky | 01-10-06

De commentaren zijn gesloten.