18-09-06

levenskunst.....

Dat imponeert toch altijd weer : wanneer iemand van iets héél simpels iets héél moois maakt.Er zijn van die mensen.Wat ze ook onder handen nemen -ook het meest minimale, ze slaan er maximaal munt uit.Het levert iets spannends op , iets feestelijks.

Iemand heeft wat beleefd.Op zichzelf stelt het niet voor.In een minuut heb je het verteld.Maar hij weet het zo te trakteren, dat het een meeslepend verhaal wordt.Van alles haalt hij er bij, je hangt gewoon aan z'n lippen.

Een vrouw moet met weinig geld zien rond te komen.Allerlei dingen, die het leven zo plegen op te fleuren, moet ze zich ontzeggen.Toch is haar bestaan geen kale bedoening, integendeel.Ze ziet mogelijkheden, die een ander ontgaan.Het is altijd gezellig bij haar.Met haar krappe middelen verricht ze wonder na wonder.

Kinderen kunnen dat ook zo hebben.Geef ze een handvol woorden, een doos kleurpotloden, zet ze met een emmer en schep op het strand, tuur met ze naar de wolken - en ze bouwen een compleet verhaal op.

Het is een kunst.Levenskunst.Zo leven, zo intens, zo creatief, dat je alles steeds weer in bloei zet - optilt naar het niveau van het spannende,het feestelijke.Naarmate je welstand hoger is, wordt je talent iets minimaals om te zetten in iets maximaals, minder geprikkeld.Om deze reden zou je je bepaalde beperkingen kunnen opleggen.Als je het tenminste de moeite waard vindt om in je creativiteit wat meer tot je recht te komen.

Noelle

11:45 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.