17-09-06

verloren.......

Elke morgen kun je haar om half tien in het cafetaria vinden.Steeds aan dat tafeltje bij het raam helemaal achterin.Het meisje dat bedient, vraagt al lang niet meer wat ze wil gebruiken.Het is immers altijd hetzelfde : een glas cola.Meestal doet ze daar een uur over.Ondertussen rookt ze een paar sigaretten.Ze zal zo'n 60 zijn.Haar hele houding drukt een immense verlatenheid uit.Doffe ,nietszeggende ogen.Een gezicht, waar alle vitaliteit uit weggesijpeld is.Je verbaast je er eigenlijk over, dat het nog bewoond wordt.Het leven haar kennelijk maar bitter weinig vreugde bezorgd.Was het niet één grote teleurstelling?

Waarschijnlijk is die dagelijkse gang naar het cafetaria haar einig verzetje.Het enige, dat haar bestaan nog wat glans geeft.Nou ja glans,daar zul je het als mens toch van moeten hebben : van zo'n uur aan dat tafeltje, dat glas cola, die sigaretten.

Opvallend is, dat er nooit iemand bij haar komt zitten.Ook wanneer het erg druk is en alle tafeltjes verder gedeeld worden, blijft zij alleen.Geen mens wil of kan die ring van eenzaamheid, die haar omgeeft, doorbreken.Treuriger kan het niet.Iedere morgen kun je haar daar vinden - en niemand vindt haar.Zo raakt een mens verloren.Een mens,die niet minder dan een mens is,een wereld, een heelal van een mens.

Een poosje geleden was ze een week ziek.Wonderlijk genoeg werd ze toen door menigeen gemist.Ze hoorde er toch bij. Erbij horen? Ze wil dat zo graag.Maar waarom geeft niemand haar dit gevoel?

Noelle

12:05 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

~ Alhoewel ik een weekje blogpauze heb ingelast, moet ik dit toch even kwijt.
Dit menske hoeft zich niet eenzaam te voelen als al die anderen niet zo egoistisch waren/zijn!
Haar vertrouwen winnen doe je niet op één dag, week, maand!
Ocharme...ik heb echt medelijden met haar.

Zondaggroetjes

Gepost door: Little me | 17-09-06

De commentaren zijn gesloten.