17-09-06

Een blijvende rijkdom.....

Zowel op de toppen van je vreugde als in de diepten van je verdriet kan het je ontbreken aan woorden.Emotioneel is er zoveel in je gaande, dat je sprakeloos bent.Je zou iets willen stamelen, willen zingen of ook willen kreunen, willen schreeuwen, maar je hebt er de taal niet voor.

Nu hoef je ook niet alles in je leven onder woorden te brengen.Juist als hevige emoties in het geding zijn, kan het zeer gepast zijn om te zwijgen.Maar op een gegeven ogenblik moet zwijgen toch weer uitmonden in taal.Zwijgen, dat maar aanhoudt, wordt op den duur benauwend.Je komt in ademnood.Tenslotte moeten er weer woorden klinken.Woorden, die dragen en zin geven, woorden om in te wonen.

Wat kun je dan geholpen zijn met de taal van dichters.In poëzie ligt alles opgeslagen, wat een mens maar aan vreugde en verdriet kan beleven.Sprakeloos ronddwalend in je emoties, kun je in poëzie ineens tot helderheid komen. Je hoort je naam, je staat in een veelzeggend zinsverband.Je bent niet dakloos.

Het is de moeite waard gedichten, die veel voor je betekenen, in je geheugen vast te leggen.Je kunt er zo aan toe zijn : aan taal, die je thuisbrengt bij jezelf.Taal, die een vindplaats is voor je identiteit.Gedichten, die in je geheugen vastliggen, vormen een blijvende rijkdom.

Veel kan je worden afgenomen, maar dat niet.Altijd kun je weer terugvallen op een bevrijdend zinsverband.

Noelle

14:09 Gepost door 't schrijverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad Noëlle! Klopt helemaal!
Zoals ik al zei: ere wie ere toekomt!
xxx

Gepost door: Fleur | 17-09-06

:-) hele mooie tekst Noelle
een fijne maandag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 18-09-06

De commentaren zijn gesloten.