20-09-09

de halsketting.....

 

waterfall.engel

Op de bodem van een kristalhelder meer lag een prachtige halsketting.
Iedereen kon haar zien, en velen doken het water in om de ketting te pakken te krijgen.
Maar het lukte niemand. Zo gauw iemand de bodem bereikte was de ketting verdwenen.
En toch was het sieraad vanaf de kant van het meer heel duidelijk te zien.

Op een dag kwam de meester langs en men vroeg hem om raad.
Hij keek het water in en zei: "De ketting ligt niet op de bodem van het meer; wat jullie zien is alleen maar een weerspiegeling ervan."
De mensen schudden hun hoofden en keken de meester twijfelend aan.
Maar deze wees met zijn arm naar een boom die op de rand van het meer stond, met zijn takken boven het water. Aan één van de takken hing de schitterende ketting.
Een vogel had haar gevonden en hier laten hangen, niemand had haar gezien, niemand had ooit naar boven gekeken.
En de meester zei: "Omdat jullie je blik niet verheffen zien jullie alleen de weer¬spiegeling.
De werkelijkheid is heel dichtbij, je kunt haar zo grijpen; laat je niet misleiden door haar weerspeigelingen in de materie, die zijn maar schijn. Open je ogen en wordt wakker

 

 

16:45 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

vrede......

page7-1111-full

Eén sneeuwvlok “Vertel me eens wat een sneeuwvlok weegt”, vroeg een hermelijn aan een duif. “Niets meer dan niets”, was het antwoord van de duif. “In dat geval moet ik je een wonderbaarlijk verhaal vertellen”, zei de hermelijn. “Ik zat eens op een tak van een dennenboom, toen het zachtjes en stil begon te sneeuwen. Omdat ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de naalden en tak waar ik zat. Ik was precies bij nummer 3.741.952, toen de 3.741.953e sneeuwvlok op de tak viel… Niets meer dan niets, zeg je, maar de tak brak af.” De hermelijn liep weer verder. De duif, al sinds de tijd van Noach een autoriteit in vredeszaken, dacht over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: “Misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen.

page7-1061-full

16:29 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

de echo.....

page7-1126-full

Een man en zijn dochtertje lopen door het bos. Plotseling struikelt het meisje en omdat ze een scherpe pijn voelt, roept ze: "aaahhh".
Verrast hoort zij een stem vanuit de bergen roepen: "aaahhh".
Nieuwsgierig roept het meisje: "Wie ben jij?"
Het enige antwoord dat zij terug krijgt is: "Wie ben jij?"
Het meisje wordt boos en roept: "lafaard!", waarop de stem roept: "lafaard!"
Dan kijkt ze naar haar vader aan en vraagt wat er gebeurt. Deze antwoordt: "Let maar eens op" en vervolgens roept hij: "Ik bewonder jou."
De stem antwoordt: "Ik bewonder jou!"
De man roept: "Jij bent lief!"
De stem antwoordt: "Jij bent lief!"
De vader legt daarop uit: "De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het 'het leven'. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft.
Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect. Dit gaat op voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je terugkrijgt van het leven."

 

page7-1128-full

16:09 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-01-09

ik ben er ......

stil20maar

20:34 Gepost door 't schrijverke in gedichtenplaatjes | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-12-08

denk na.... prettige feesdagen bloggers....

prettige kerst

 

Ik wens jullie allen prettige feesten toe en denk aan dit verhaal.

Op het laatste moment haastte ik me om naar de winkel te gaan om mijn kerstgeschenken te kopen. Toen ik al dat volk zag, begon ik te kniezen: "Ik ga hier veel tijd verliezen, en ik heb nog zoveel te doen. Kerstmis begint werkelijk een karwei te worden. Het zou goed zijn als ik kon gaan slapen en pas daarna wakker worden". Ik baande me een weg naar de speelgoedafdeling. Daar begon ik te morren over de prijzen van het speelgoed, terwijl ik me afvraag of de kinderen er echt zouden mee spelen. Ik kwam terecht in een gang met speelgoed, waar ik uit een ooghoek een ventje van ongeveer 5 jaar opmerkte, die een mooie kleine pop tegen zich aangedrukt hield. Hij hield niet op met haar haren te strelen en haar zachtjes tegen zich aan te drukken. Ik vroeg me af voor wie die pop bestemd was. Vervolgens draaide de kleine jongen zich om naar een dame die bij hem was: "Tante, ben je zeker dat ik niet genoeg geld heb ?" De dame antwoordde hem wat ongeduldig: "Je weet het dat je niet genoeg geld heb om ze te kopen." Daarna vroeg zijn tante hem om daar te blijven en enkele minuten op haar te wachten, waarop ze snel vertrok. De kleine jongen hield nog altijd de pop in zijn handen.Uiteindelijk ging ik naar hem toe en vroeg ik hem aan wie hij die pop wilde geven". Het is de pop waar mijn zusje het meest naar verlangde als kerstgeschenk. Ze was er zeker van dat de Kerstman ze haar zou brengen". Ik zei hem daarop dat de Kerstman ze haar misschien zou brengen.Hij antwoordde me verdrietig: "Nee, waar mijn zusje nu is kan de Kerstman niet komen. Ik moet de pop aan mijn mama kunnen geven, zodat zij ze naar mijn zusje kan brengen". Hij keek me zo droevig aan terwijl hij dat vertelde. "Mijn zusje is vertrokken naar waar Jezus is. Mijn papa zegt dat mama weldra ook naar Jezus gaat, en daarom dacht ik dat mama de pop kon meenemen en ze aan mijn zusje geven". Mijn hart hield bijna op met kloppen. Het jongetje hief zijn ogen op naar mij en zei me: "Ik heb aan papa gezegt dat hij tegen mama moest zeggen dat ze niet meteen mag vertrekken. Ik heb hem gevraagd haar te doen wachten tot ik terugkeer van de winkel". Dan toonde hij mij een foto van hem, die in de winkel genomen was, waarop hij de pop vasthield, terwijl hij me zei: "Ik wil dat mama deze foto ook meeneemt, zo zal ze me niet vergeten. Ik hou van mijn mama en ik zou graag hebben dat ze me niet verlaat, maar papa zegt dat ze naar mijn zusje moet gaan". Daarna sloeg hij het hoofd neer en bleef stil. Ik haalde onopvallend wat bankbriefjes uit mijn portefeuille en vroeg aan de kleine jongen: "En als we nog eens een laatste keer je geld zouden tellen om zeker te zijn ?" "Ok", zei hij " Ik moet er genoeg hebben". Ik gleed onopgemerkt mijn geld bij het zijne en we begonnen te tellen. Er was ruim genoeg geld voor de pop, er was er zelfs nog over. Zachtjes prevelde het jongetje: " Dank je Jezus dat je me genoeg geld gegeven heb !" Dan keek hij me aan en zei: " Ik had aan Jezus gevraagd om ervoor te zorgen dat ik genoeg geld zou hebben om deze pop te kopen, zodat mijn mama ze naar mijn zusje kan brengen. Hij heeft mijn gebed gehoord. Ik wilde ook nog genoeg geld hebben om een witte roos te kopen voor mijn mama, maar zoveel durfde ik aan Jezus niet vragen. Maar weet je, mijn mama houdt zoveel van witte rozen." Enkele minuten later kwam zijn tante terug en verwijderde ik me met mijn boodschappenwagentje. Ik eindigde mijn winkelen met een totaal verschillende geestesgesteldheid dan deze waarmee ik begonnen was. Ik kon het jongetje maar niet vergeten.En toen herinnerde ik me een artikel dat enkele dagen tevoren in de krant verschenen was, en waarin het ging over een bestuurder die in staat van dronkenschap op een wagen was ingereden waarin een jonge vrouw en haar dochter zaten. Het kleine meisje was op slag dood. De moeder was zwaar gekwetst; de familie moest beslissen of ze ging afgekoppeld worden ven het beademingstoestel. Was het de familie van deze kleine jongen ? Twee dagen later las ik in de krant dat de jonge vrouw gestorven was. Ik kon het niet laten om een boeket witte rozen te gaan kopen en me naar het mortuarium te begeven waar ik de jonge vrouw nog een laatstekeer kon zien. Ze lag er met een mooie witte roos in een hand, en met de poppen de foto van het jongetje in de winkel. Ik heb het mortuarium al wenen verlaten, met het gevoel dat mijn leven voor altijd zou veranderen. De liefde die dit jongetje in zijn hartje droeg voor zijn mama en zijn zusje was zo ongelooflijk. En op een fractie van een seconde heeft een dronkenbestuurder hem alles afgenomen. Je kunt dit verhaal doorgeven aan mensen die je kent. Misschien zal het iemand bereiken die er genoeg aan heeft om niet meer terijden als hij alcohol gedronken heeft. En die dan van zijn auto geen moord wapen meer maakt..

Let dus op als je rijdt in die dagen en je hebt gedronken; denk dan aan dit verhaal.

 

 

 

 

 

 

 

 

inkerst feest

 

10:13 Gepost door 't schrijverke in nadenkertjes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-08

een kostbare gave....

 

image002

Moed is een kostbare gave.
Je kunt veel verliezen zonder echt ongelukkig te zijn.
Als je de moed verliest, verlies je alles.

Moed heeft alles te maken met je kijk op dat kleine stukje leven, dat je
eigen leven is, heel even tussen de wieg en het graf, zo kwetsbaar en zo
kort.
Als je ogen zuiver zijn en je hart vrij van die vele "zuchten" zoals
hebzucht, zelfzucht, geldzucht, genotzucht, ga je je eigen leven veel
klaarder zien.
Je gaat positief kijken en dan zie je weer licht.
Dan zie je toekomst.

Wie de moed verliest, is als een vogel die zijn vleugels verliest.
Er zijn geen open luchten meer.
Er is geen zon meer en geen toekomst.
Met de moed in je schoenen kom je niet vooruit.
De moed in je schoenen is de dood in je hart.

Moedeloosheid weegt op je hart,
ligt op je maag en zit in je benen.
Moedeloosheid is een loodzwaar blok dat je moet meeslepen.
Moedeloosheid is de totale verlamming van je geestelijke en lichamelijke
krachten.
Zonder moed kun je niet leven, niet lachen, niet bidden.

Moed is een wonderlijke kracht.
Moed houden en anderen moed geven is het allerbeste wat een mens kan doen,
in alle omstandigheden, in elke situatie.
Met moed geraak je overal door en doe je de zon schijnen, door alle wolken
heen.

Kreeg dit in mijn mailbox en vond die zo mooi dat ik dit wilde delen met jullie


23:58 Gepost door 't schrijverke in nadenkertjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-08

van wie is het......

 artemis

Er leefde ooit een groot en beroemd krijgsman. Regelmatig kwamen er jongeren bij hem om opgeleid te worden. Op een dag kwam een jonge krijger bij het huis van de man aan. Hij was vast besloten de eerste te zijn die de oude krijger zou verslaan. Behalve sterk, was de jonge krijger ook sluw en wist iedere zwakheid van zijn tegenstander uit te buiten. Hij had de gewoonte om te wachten tot die als eerste in de aanval zou gaan om te zien waar die zwakheden lagen, en sloeg dan met genadeloze kracht en snelheid toe. Niemand had het in een gevecht lang tegen hem uitgehouden.
Tegen de raad van zijn bezorgde studenten in, accepteerde de oude krijger de uitdaging van zijn jongere opponent. Toen de twee tegenover elkaar stonden, klaar voor het gevecht, begon de jonge uitdager de oude krijger uit te schelden en grove beledigingen naar zijn hoofd te slingeren.
Hij begon ook, letterlijk, met modder te gooien en spuugde hem verschillende keren in het gezicht. Urenlang bleef hij zo door razen. Maar de oude krijger reageerde niet. Kalm en bewegingsloos liet hij de storm over zich heen gaan. Toen de jonge krijger zichzelf tenslotte had uitgeput, gaf hij het op. Beschaamd draaide hij zich om en stapte van de gevechtsplaats af. Ontdaan en teleurgesteld over het feit dat hij zich in het openbaar zo vreselijk had laten beledigen en vernederen, kwamen de studenten om hun meester heen staan en vroegen hem: “Hoe kon u dat nu over u heen laten gaan?
Zoiets vernederends! Waarom hebt u dat allemaal over uzelf laten zeggen?”
De man zweeg eerst een tijdje, ondertussen elk van zijn studenten diep in de ogen kijkend.
Toen antwoordde hij: “Als iemand je iets wil geven, maar je neemt het niet aan, van wie is het dan?”

20:25 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

de vogel......

 birdwoman

Op een dag zagen de mensen een prachtige vogel. Zijn veren waren diep blauw; zijn vleugels waren fel rood. Hij zong als een nachtegaal. Hij vloog als een paradijsvogel. Hij keek als een kolibrie.
Iedereen dacht dat het een heilige vogel was.
De koning van Lu gaf zijn mannen opdracht de heilige vogel te vangen.
De koning was van plan hem een plaats te geven in zijn vooroudertempel.
De heilige vogel kreeg alles wat hij maar wilde. Zijn kooi was van puur goud en fijn zilver.
Muzikanten maakten muziek voor hem. Danseressen dansten voor hem. Dichters zeiden gedichten voor de vogel. Vertellers vertelden de heilige vogel verhalen. De koning liet het lekkerste eten voor de vogel klaarmaken: gebraden varken, geparfumeerde rijst, geurige thee. Maar de vogel in zijn kooi at niet.
Hij keek niet naar de danseressen. Hij luisterde niet naar de dichters en vertellers. Hij wilde geen muziek horen. Zijn diepblauwe veren wer¬den flets. Zijn felrode vleugels verbleekten.
In zijn kleine kooi kon de vogel niet vliegen als een paradijsvogel.
Hij had geen zin meer in zingen als een nachtegaal.
Zijn ogen leken op ogen van een doodzieke mus. Na drie dagen gevangenschap stierf de vogel.
De koning was ontroostbaar. Hij begreep even niet waarom de vogel was doodgegaan. Hij had hem toch precies zo behandeld als hij zelf behandeld wilde worden.
En de vraag kwam bij hem op: “Leef ik niet ook in gevangschap?”

20:08 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

de laatste les......

 hands drop

Er was eens een koning die jarenlang de wijze lessen van een oude meester ontving.
Toen de wijze het hof voorgoed ging verlaten, wilde de koning hem een wens vervullen.
De wijze man greep in de diepe zak van zijn gewaad, haalde er een prachtig blinkende schaal uit te voorschijn en vroeg de koning de schaal met goudstukken te vullen.
“Dat is gemakkelijk”, dacht de koning, maar zijn verbazing was groot toen hij zag dat de schaal niet voller werd terwijl er al een zak goud in was geleegd. De koning had zelfs de indruk dat de schaal leger werd, naarmate hij er meer goudstukken in deed. Hij was teleurgesteld en schaamde zich omdat hij de eenvoudige wens van de wijze man niet kon vervullen.
De oude man zei: “Als je de schaal niet kunt vullen zoals je beloofd hebt, zeg het dan maar, dan zal ik haar weer in mijn zak doen en je voorgoed verlaten.”
Peinzend keek de koning naar de wijze man. Hoe was het mogelijk dat hij ondanks zijn rijkdom en zijn vrijgevigheid de schaal niet kon vullen?
“ Hoe kan dit?”, vroeg de koning. “Vertel me het geheim van jouw schaal.”
“Het is inderdaad een bijzondere schaal”, zei de wijze man. “Ze heeft net als het menselijke hart twee eigenschappen. De eerste eigenschap is ontevredenheid of een nooit te bevredigen verlangen.
Je kunt het vullen waarmee je wilt, met rijkdom, schoonheid, liefde, kennis, macht of aanzien, met levenslust of genot, met alles wat er bestaat - het zal nooit vol worden. Het wil steeds meer en steeds andere dingen.
Omdat de mens dit geheim van zijn aardse leven niet kent of vergeten is, leeft hij in een verlangen zonder onderbreking.
En hoe meer een mens ontvangt des te meer wil hij. Dat is de schaal van het verlangen.
De tweede eigenschap van de blinkende schaal is leegte.
Wanneer ook maar één lichtstraal het midden van de lege schaal treft, weerspiegelt de hele schaal het licht. Dan is zij tot boven toe vervuld met de glans van het licht - dan is het hart werkelijk vol.”

19:51 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-04-08

recept....

earthhands

Neem een liter wijsheid van alle volkeren op deze aarde

meng het met respect voor alles wat leeft,

smelt een klontje verdraagzaamheid

snipper een handjevol wederzijds begrip

laat alles een uur met liefde sudderen,

besprenkel met hoop,

verdeel het met zorg over héél deze planeet.

15:13 Gepost door 't schrijverke in nadenkertjes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

de zon en de wind......

318162CHKG_w
Het gebeurde op een stille winterdag.
De zon en de wind waren samen aan het vechten wie van hen sterker was.
" Wedden dat ik het sterkste ben?"riep de wind uitdagend , "en ik zal het je ook
meteen bewijzen!"
De wind wees met zijn dikke wolkenvinger naar beneden," zie je die oude man daar in zijn winterjas?"" wedden dat ik hem eerder uit zijn jas krijg dan jij?"
" Vooruit dan maar, laat zien wat je kunt," antwoordde de zon rustig en kroop weg achter haar wolk.
De wind haalde diep adem en begon uit volle borst te blazen.
Maar hoe harder de wind blies, hoe dieper de man in zijn warme jas kroop.
Uiteindelijk gaf de wind het op, hij was totaal uitgeput.
Nu was de zon aan de beurt. Ze kwam achter haar wolk vandaan en begon met vriendelijke glimlach te schijnen.
De verkleumde man beneden was aangenaam verrast door de warme stralen en veegde al gauw een zweetdruppeltje van zijn voorhoofd.
Even later kreeg hij het zo warm dat  hij zijn jas uitdeed.
moraal van het verhaal.....
Met vriendelijkheid en warmte bereiken we in ons leven vaak meer dan met snauwen of hoog uit de toren te blazen.
Als iemand u irriteert, als het niet gaat zoals jij het zou willen of als je iemand tegenkomt die zijn dag niet heeft, probeer dan eens met een paar warme " zonnestralen"

14:56 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

de criticus....

752

Er was eens een restaurant met de naam "Zevenster". Ondanks alle moeite kreeg de waard weinig gasten: hij maakte het restaurant gezellig, zorgde voor een vriendelijke, prettige bediening en hield de prijzen binnen redelijke grenzen. Maar er kwamen haast geen gasten. Vertwijfeld vroeg hij een wijze om raad. Toen de wijze man het verdrietige verhaal van hem hoorde, zei hij: "Het is heel eenvoudig. Je moet de naam van je restaurant veranderen."
"Onmogelijk", zei de waard. "Al generaties lang heet het' Zevenster' en onder die naam is het overal bekend."
"Nee", zei de wijze, "noem het vanaf nu 'De vijf klokken', en hang boven de ingang zes klokken op."
"Zes klokken?" Dat is toch absurd. Wat moet dat betekenen?"
"Probeer het maar en bekijk het zelf", zei de wijze glimlachend en vertrok. De waard waagde een poging en het volgende gebeurde: iedere reiziger die voorbij kwam ging naar binnen om de fout onder de aandacht te brengen, in de veronderstelling dat er nog niemand was die het bemerkte. En, eenmaal binnengekomen in het restaurant, kwamen ze onder de indruk van de vriendelijke ontvangst en bleven er om iets te nuttigen. Dat was de kans waar de waard zo lang op had gewacht. Er is niets wat het eigen ik meer behaagt, dan fouten van anderen te kunnen corrigeren.

14:02 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-02-08

helpende hand.....

handen
Loop niet langer in cirkels rond
Vind je eigen weg met je voeten op de grond.
Neem een beslissing, een nieuwe start,
Ik geef je de kracht en de zon in je hart.
Voel mijn kracht, mijn licht, en de liefde van mijn bron.
Weet dat ik, hoog boven je verbonden ben
met de sterren en de zon.
Kom tot een besluit ga er niet voor aan de kant.
Vertrouw alleen maar.........ik zal je gids zijn,
hand in hand.

21:18 Gepost door 't schrijverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-02-08

Rivier....

24229779_c63a316757
Het leven van ieder mens is als een rivier. Het einddoel staat vast, maar wij bepalen hoe we reizen.We kunnen met topsnelheid midden over de rivier varen, of we kunnen dicht bij de kust blijven en rondtollen in draaikolken.We kunnen over watervallen denderen of een veiligere baan kiezen tussen obstakels door. We kunnen over de bodem kruipen in de modder en het slip van het bezinksel, of we kunnen over de fonkelende opervlakte glijden waar de lucht schoon is.
De rivier is van ons, vanaf de geboorte tot de dood.Hoe we hem bevaren wordt bepaald door de honderden kleine keuzes die we elke dag maken.Sommige mensen geloven dat de omstandigheden in de jeugd een onveranderbare koers bepalen voor hun rivier
Maar het leven is dynamisch, en de rivier die we bevaren strekt zich uit en maakt bochten. Een slecht begin leidt niet onvermijdelijk tot een slecht einde. Integendeel, een slecht begin kan ons de kracht geven een goed einde te creeëren.
Onthoud die boodschap goed, iedereen kan kiezen om te verdrinken of te vechten om te leven.
Noelle

18:39 Gepost door 't schrijverke in nadenkertjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-08

heeft iemand je wel eens vertelt.....

card60pic

Heeft iemand je wel eens verteld dat je helemaal goed genoeg bent?
Dat je mooi genoeg, lief genoeg, wijs genoeg, sterk en slim genoeg leeft?
Heeft iemand gezien hoe je je best doet te roeien met de riemen die je hebt,
om te gaan met alles dat het leven je biedt
en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet?

Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen;
even rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen?
Fluistert iemand je steun en bemoediging toe zoals: Goed zo, Toe maar,
Moet je doen, Je mag nee zeggen, Kom op, je kan het, Volhouden,
Je moet niks, Laat maar los. 't is goed, je durft het wel,
wat je ook doet, ik sta achter je

Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt
en blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering
en trots bij je bed naar je kijken?
Zingt iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen
en kust iemand je wakker als je akelig droomt?

Is er iemand blij als je thuiskomt,
en die je succes wenst als je weg gaat?
Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort
en je aanmoedigt ze achterna te gaan
en je bemoedigt wanneer je onderweg obstakels tegen komt?
Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen
en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden?

Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles
ook weer voorbij gaat; dat 't na iedere winter ook weer lente wordt?
Houdt er iemand van elke centimeter van je lijf; van ieder vetrolletje
en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is?

Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanten,
lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat 'het iets moet worden'?
Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je vals mag zingen,
Gekker dan gek mag dansen; Rare kleren mag dragen;
glitters op mag als het jou uitkomt; Je eigen stijl en smaak mag volgen;
Niet mee hoeft in het gareel; Mag gillen en keihard mag lachen;
Af en toe mag spijbelen; Bonbons mag smikkelen;
Luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn?

Is er iemand die zeker weet dat jouw intuïtie altijd het beste met je voorheeft
en dat dit het kompas is waar je wel op vaart?
Is er iemand die blij is dat je bestaat en je nooit zou willen missen
omdat er niemand is zoals jij?
Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt
en is er iemand die dat goed genoeg vindt, ook al kan het morgen misschien beter?
Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand
op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn?

Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje,
een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind?
Is er iemand die echt van je houdt?

Ik wens nu dat jij zelf diegene bent.
Ik wens je de ontdekking:

Je was het zelf op wie je wachtte.

14:14 Gepost door 't schrijverke in nadenkertjes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-01-08

een kostbare gave.....

 350697WDFc_w
Moed is een kostbare gave.
Je kunt veel verliezen zonder echt ongelukkig te zijn.
Als je de moed verliest, verlies je alles.

Moed heeft alles te maken met je kijk op dat kleine stukje leven, dat je
eigen leven is, heel even tussen de wieg en het graf, zo kwetsbaar en zo
kort.
Als je ogen zuiver zijn en je hart vrij van die vele "zuchten" zoals
hebzucht, zelfzucht, geldzucht, genotzucht, ga je je eigen leven veel
klaarder zien.
Je gaat positief kijken en dan zie je weer licht.
Dan zie je toekomst.

Wie de moed verliest, is als een vogel die zijn vleugels verliest.
Er zijn geen open luchten meer.
Er is geen zon meer en geen toekomst.
Met de moed in je schoenen kom je niet vooruit.
De moed in je schoenen is de dood in je hart.

Moedeloosheid weegt op je hart,
ligt op je maag en zit in je benen.
Moedeloosheid is een loodzwaar blok dat je moet meeslepen.
Moedeloosheid is de totale verlamming van je geestelijke en lichamelijke
krachten.
Zonder moed kun je niet leven, niet lachen, niet bidden.

Moed is een wonderlijke kracht.
Moed houden en anderen moed geven is het allerbeste wat een mens kan doen,
in alle omstandigheden, in elke situatie.
Met moed geraak je overal door en doe je de zon schijnen, door alle wolken
heen.
art-7878

22:28 Gepost door 't schrijverke in nadenkertjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-07

geluk ligt verborgen......

 peace

Het geluk is zo uniek.  Het ligt verborgen tussen jou en mij. Het kan je kwetsen, het kan je helpen. Geluk geeft men weg aan iemand anders. Geluk ligt tussen de prachtige bloemen, de natuur, vriendschap en de liefde.  U moet niet denken dat geluk vanzelf komt of gaat. Nee, men kan iemand gelukkig maken. Men mag blij zijn voor het wonder van de schepping.  U heeft vele vrienden maar ook vijanden. Geluk is zo kwetsbaar.  Men kan het krijgen maar het kan ook afgenomen worden.  Verborgen plekjes tussen jou, mij en de wereld.  Geluk is iets uitdagend.  Een nieuw begin, een nieuwe start.  De tederheid, de stilte, de gevoelens tegenover elkaar.  de wereld om je heen geeft niet altijd geluk.  Oorlog, ruzie, haat en discriminatie zijn doorslaggevende elementen.  Vermist, ontvoerd en niet gevonden.  Blijven hopen en geloven.  Denk aan de kinderen: klein, tenger maar bang en gesloten.  Teruggetrokken in hun wereldje zonder zorgen.  Ze groeien op en worden strijdbaar.  Strijdbaar tegen ouders, familie, vrienden.  Men moet strijdbaar zijn tegenover de maatschappij, de wereld en vele andere zaken.  Groei niet te vlug! Alles komt op zijn tijd. Er is tijd genoeg om te leren vechten.  Er door gaan, zonder doel, heeft geen zin. Leef voor jezelf, voor vrienden en familieleden.  Leef voor vriendschap en liefde. Sta ervoor open! Wees strijdbaar in deze wereld.  Geef me je handen en we gaan ervandoor.  Bij elke hindernis zal ik bij je zijn.  Ik zal je steunen, je helpen, voor je vechten. Ik neem je in bescherming.  Geef me je hart, vol van tederheid.   Ik zal je leiden, naar een wereld zonder zorgen.  Elke dag zal ik je leiden, op je rusten en je lief hebben.  Toon me jouw kleuren van tederheid.  Geel, als de warmte van de zon. Blauw, om bij je weg te dromen. Rood, om van je te houden. Wit, om bij stil te staan. Oranje, voor je liefde en trouw. Bruin, omdat ik je vertrouw. Paars, de kleur van de mooiste bloem die ik ken. Indigo, als de onschuld.  Violet, als je vriendschap. Al je gevoelens tonen jouw kleuren van tederheid. Misschien denk je wel in het zwart. Vergeet je uitdagingen niet waarin je het moeilijk had of verdrietig was.  Denk aan jouw kracht, je levenslust.  Denk aan jouw plaats in deze wereld. Denk positief.  Je kan treuren maar treur niet te lang.  Schep vertrouwen in elkander. schep geen wantrouwen, geen racisme, geen ruzie in de wereld. Het is al erg genoeg. Begin bij jezelf alvorens je de wereld wil verbeteren. Geef niet steeds kritiek op een ander. Leer eerst jezelf kennen. Dan pas kan je de anderen ontmoeten.  Begin stap voor stap, er is geen haast. Denk aan de toekomst. Hou niet vast bij het verleden.  Leef naar de vrede. Leef maar leef niet vijandig.  Leer elkaar liefhebben.

Noelle

 

19:59 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-09-07

even pauze.....

dyn006_original_304_199_pjpeg_2571175_cf9aa5bf99ff6f997127adfc5942f216
dyn001_original_300_300_pjpeg_2571175_c898762c8e7398e0379364b781fcf1b4
even pauzeren moet eerst leren voor allen nog een lieve groet.

Noelle

11:39 Gepost door 't schrijverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

13-08-07

tekens op je weg.....

163122dIlH_w
 

 

Een vader stuurde zijn twee zonen de wereld in om ervaring op te doen, om het leven van de mensen op het platte land, in de dorpen en steden te leren kennen. En hij zei tegen hen: “Laat tekens achter op jullie weg.” De twee broers gingen op pad. Al na enkele stappen begon de oudste broer tekens te maken. Hij maakte knopen in grashalmen, brak twijgen van struiken en bomen, stak takjes in de aarde, legde stenen op de rand van zijn pad. De hele weg die hij liep was vol met tekens. Hij was zo bezig met tekens maken dat hij er nauwelijks aan toe kwam om met mensen in gesprek te raken.
De jongste broer echter gedroeg zich heel anders. Hij maakte geen tekens langs de weg. Maar in het eerste dorp ging hij naar de herberg, at en dronk met de mensen en vertelde uit zijn leven. In het volgende dorp raakte hij bevriend met een jongen die hem mee nam naar zijn familie. Weer in een ander dorp voegde hij zich bij de mensen, luisterde naar hun ervaringen en verhalen, en vertelde wat in zijn hart op kwam. In een stadje waar hij langs kwam kreeg hij vanwege zijn open en vriendelijke aard spontaan van de mensen eten en drinken aangeboden, vroeg geïnteresseerd naar hun levenservaringen, luisterde en vertelde. Intussen was de oudste broer druk bezig met zijn knopen, twijgen en takjes.
Toen ze beide weer thuis waren vertelden ze hun vader van hun belevenissen. Nadat deze aandachtig geluisterd had ging hij met hen dezelfde weg die zij gegaan waren. Overal werd de jongste broer met zijn vader heel hartelijk ontvangen. Maar niemand kende de oudste broer. "Ik begrijp niet waarom niemand mij kent", zei deze, "allen zijn zo vriendelijk tegen mijn broer, die niets gedaan heeft dan alleen maar kijken en praten; hij heeft geen grashalmen geknoopt, geen twijgen gebroken, geen enkel teken aangebracht zoals u, vader, het bevolen hebt, maar iedereen kent hem en is blij met hem.
Toen zei de vader: "Er bestaan nog andere tekens dan grastwijgen en takken, mijn zoon. Het zijn de tekens die een mens in de harten van andere mensen achterlaat wanneer hij hen ontmoet, naar hen luistert, met hen spreekt en hen zijn vriendschap schenkt. Dat zijn de tekens die je jongere broer op zijn weg heeft achtergelaten. Daarom wordt hij door de mensen herkend en vriendelijk ontvangen. De tekens die je in de harten van mensen achterlaat blijven als gras, twijgen en takken allang zijn verdord en verdwenen in de maalstroom van de tijd.”
Noelle

14:06 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-08-07

de wereld verbeteren.....

80

Een bekwaam onderzoeker zit in zijn bureau te werken aan een project om de wereld te verbeteren.

Plots komt zijn dochtertje van 5 jaar binnen…

"Ik wil spelen" zegt ze.

Maar de man antwoordt dat hij nu geen tijd heeft en dat ze hem verder moet laten werken. "Want ik wil heel de wereld beter maken" zegt hij.

Na wat zeuren lijkt het dochtertje toe te geven, maar dan verandert ze van tactiek.

"Laat mij dan helpen, dan ben je vlugger klaar met de wereld te verbeteren" zegt ze.

De man is vertederd en zoekt een oplossing. Hij vindt in een tijdschrift een mooie wereldkaart, scheurt die in stukken en geeft alles aan zijn dochtertje.

"Hier, breng jij deze wereld maar weer helemaal in orde". Hij hoopt zo voor de rest van de dag van haar af te zijn want zijn dochtertje is nog klein en kent het beeld van de wereldkaart niet.

Maar na een kwartiertje komt ze al fier terug met de wereldkaart netjes aaneengeplakt.

"Klaar !" roept ze uit.

"Hoe heb je dat gedaan ?" vraagt de vader verbaasd.

"Gemakkelijk" zegt het meisje. "Toen je de kaart uit het tijdschrift scheurde, zag ik dat op de achterkant de foto van een mens stond. Toen ik de wereld niet in elkaar kon puzzelen heb ik alle stukjes omgedraaid en eerst de mens in orde gebracht. Toen ik daarna het blad omdraaide, zag ik dat de wereld ook in orde was."

15:38 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-07-07

het cadeau......

inwordpicwtitle

 

Een jonge man bereidde zich voor om af te studeren. Al maanden bewonderde hij een prachtige sportauto in de showroom van een dealer en wetend dat zijn vader zich zoiets wel kon veroorloven, vertelde hij hem dat zo"n auto alles was wat hij wenste als afstudeer cadeau.

Terwijl de dag van de bul uitreiking steeds dichter bij kwam, hield de jongeman zijn vader nauwlettend in de gaten, in de hoop dat hij aanwijzingen zou krijgen dat zijn vader de auto had gekocht. Uiteindelijk, op de morgen van het afstuderen, vroeg zijn vader hem om bij hem in zijn studeerkamer te komen. Zijn vader vertelde hem hoe trots hij was zo"n fijne zoon te hebben en hoeveel hij van hem hield. Hij overhandigde zijn zoon een prachtig ingepakt pakje. Nieuwsgierig, maar ietwat teleurgesteld, opende de jongeman het pakje en vond er een prachtige, in leer gebonden, Bijbel. Boos verhief hij zijn stem tegen zijn vader en zei: "je bulkt van het geld en je koopt een bijbel voor me?!" en stormde het huis uit, het boek achterlatend.

Vele jaren gingen voorbij en de jongeman had zich ondertussen ontpopt tot succesvol zakenman. Hij had een prachtig huis en een fantastisch gezin, maar realiseerde zich ineens dat zijn vader nu toch wel erg oud moest zijn en dat hij mogelijk toch maar een keer bij hem langs moest gaan. Hij had hem niet meer gezien sinds de dag van zijn afstuderen. Maar voordat het hem lukte om dat te doen, bereikte hem een telegram waarin het overlijden van zijn vader werd aangekondigd en waarin stond dat hij al zijn bezittingen aan zijn zoon had nagelaten. Hij moest onmiddellijk naar het huis van zijn vader komen om de zaken te regelen.

Toen hij bij zijn vaders huis aankwam raakte zijn hart plots vervuld van droefenis en spijt. Hij begon zijn vaders belangrijke papieren uit te zoeken toen zijn oog viel op een nog steeds nieuw uitziende bijbel, die er nog precies lag zoals hij hem jaren geleden achter had gelaten. Met tranen in de ogen opende hij de bijbel en begon de bladzijden om te slaan. Terwijl hij die woorden las, viel er een sleutel uit een enveloppe die achter op de bijbel met plakband vast zat. Het had een label met de naam van de dealer, de dealer die de sportauto verkocht die hij destijds zo graag wilde. Op het label stond de afstudeerdag afgedrukt en de woorden ... betaald.

Hoe vaak lopen wij  zegeningen mis omdat ze niet verpakt zijn op de manier die wij verwachten?
Noelle

dyn003_original_550_550_pjpeg_2529177_fc470fd0bb60b2e73b8e15c11740a6b0

 

11:29 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-07-07

het kleine golfje.....

normal_foto4
Over de zee rolde een hele grote golf naar het strand. Een piepklein golfje rolde
er achteraan. Het moest verschrikkelijk hard gaan om de grote golf een beetje
bij te houden. Toen ze dichter bij het strand kwamen, zei het klein golfje tegen
de grote golf:
“En weet je wat er nou dadelijk gebeurt? Jij klapt met veel lawaai en gespetter
op het strand en ik kom er als een heel klein kletsje achteraan geploft.”
“Dat zie je verkeerd” zei de grote golf. “Maar zo is het wel”, zei het golfje
huilerig. “Ik ben maar zo miezerig klein. Niemand zal merken dat ik er ook
ben.”
De grote golf vroeg: “Golfje, waar ben je van gemaakt?”
“Van water” antwoordde het golfje.
“En waar ben ik van gemaakt?”
“Ook van water.”
“Dan zijn we toch eigenlijk hetzelfde”, zei de grote golf. “We zijn allebei van
water en wanneer we straks geen golven meer zijn, dan zijn we gewoon
weer….?”
“Water”, gaf het golfje toe, maar het zei er meteen achteraan: “En dan?”
“Waarom vraag je dat nou?” zei de grote golf. “We zijn en blijven toch van
hetzelfde water!”
“Als dat zo is, grote golf, dan weet ik het wel. Dan word ik de volgende keer
nog groter dan jou, dan word ik een enorme hoge vloedgolf!”
“Ook goed”, zuchtte de grote golf.
bigrock1000

 

09:27 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-07-07

het lieveheersbeestje en de leeuw.....

 
 
142027208_8a662f0d1d
Er zat een klein torretje in het gras. Het was een lieveheersbeestje. Het keek
omhoog en zag de zon schijnen boven op de grassprieten. “Wat zou ik graag
daar lekker in de zon zitten”, dacht het lieveheersbeestje en zei toen tegen
zichzelf: “Nou, dan kruip je er toch heen!”  Het begon langs een grasspriet
omhoog te klimmen. Na een poosje was het al een heel eind gekomen. Het ging
goed, totdat….. boem….. daar lag het weer beneden op de grond,
ondersteboven op z’n schildje. Het is voor lieveheersbeestjes heel moeilijk om
dan weer op de pootjes te komen, maar het lukte en heel dapper begon het
weer te klimmen. Het ging nog een paar keer mis, maar iedere keer keek het
beestje naar boven, naar het zonnetje op de grasspriet en dacht dan: “En toch
wil ik daar naar toe!”
Eindelijk kwam het er ook. Het was moe, maar heel trots. Het had niet
opgegeven. Het was er helemaal zelf gekomen. Het maakte de schildjes op zijn
rug los, vouwde z’n vleugeltjes open en liet ze ook lekker warm worden in de
zon. Heerlijk! Het lieveheersbeestje was helemaal gelukkig.
Toen kwamen er een ezel en een oude leeuw langs. De ezel lachte het
lieveheersbeestje uit: “Je doet net of je een berg hebt beklommen. Het was
maar een grasspriet hoor!”
Maar de leeuw bleef staan, keek naar het genietende lieveheersbeestje en zei:
“Goed gedaan torretje. Veel plezier daarboven. Je bent gekomen, waar je
wilde zijn.
Dat lukt ons lang niet allemaal!”

Noelle

 

13:36 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

twee wolven.....

Winter of the Wolf
Een oude indiaan gaf zijn kleinzoon onderricht over het leven.
"Binnen in me is een gevecht gaande." zei hij tegen de jongen.
"Het is een gevecht tussen twee wolven.De ene wolf is slecht- hij bestaat uit
woede, jaloezie, hebzucht, verwaandheid, schuld, wrok, leugens, valse trots,
superioriteit en ego.
De andere wolf is goed - hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte,
nederigheid, vriendelijkheid, vrijgevigheid en compasie.
Binnen in jou woedt dezelfde strijd- en datzelfde geldt voor ieder mens."
De kleinzoon dacht enkele ogenblikken na en vroeg toen aan zijn grootvader:
"welke wolf zal het gevecht winnen?"
De oude man glimlachte en antwoordde : "Degene die je voedt."

Noelle

Wolf Song To The Ancestors-wp

 

13:07 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-07-07

vriendelijkheid.....

166461717_4049bf62af
De meester was een bijzonder vriendelijk mens. Eens werd hem door een van
zijn leerlingen gevraagd hoe het toch mogelijk was dat hij in de omgang met
anderen altijd zo vriendelijk bleef.
"Meester", vroeg de leerling "van welke leraar heeft u dat geleerd, en wat moet
ik doen om ook zo te worden?"
En de meester antwoordde : "Niet één leraar heeft mij onderricht gegeven in
vriendelijkheid, maar ik ontving mijn lessen van vele leraren, en ik leer nog
steeds.Mijn leraren zijn alle onvriendelijke mensen.Ik let goed op en onthoudt
welke gedragingen mij niet bevallen in hun omgang met mij, en ik tracht altijd in
de omgang met andere mensen juist die gedragingen te vermijden."

 

Noelle

coming%20stormSM

 

17:56 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

het grootste op de wereld.....

10976737_b2bf27c9cb
De leraar stond voor de klas; de kinderen waren zo tussen de vijf en zes jaar
oud.
Hij vroeg aan zijn leerlingen: "Wat is het grootste op de wereld?"
"Mijn papa", zei een klein meisje.
"Een olifant", antwoordde een jongen die enkele dagen geleden in de dierentuin
was geweest.
"Een berg", zei een ander.
Een meisje zei: "Mijn oog is het grootste op de wereld."
Het werd stil in de klas want iedereen probeerde het antwoord van het meisje
te begrijpen.
"Wat bedoel je ermee?",vroeg de leraar die net zo verbaasd was als de
kinderen. "Nou", zei de mini-filosofe, "mijn oog kan haar papa, de olifant en de
berg zien, en zelfs vele bergen tegelijk en nog andere grote dingen. Omdat dat
alles in mijn oog past moet mijn oog het grootste op de wereld zijn."
Toen de leraar dit voorval aan zijn vriend, de wijze meester vertelde zei deze:
"Als je "oog" als gelijkenis voor "bewustzijn" ziet, dan is bewustzijn het grootste,
want uiteindelijk past daar alles in, zelfs het heelal. Maar ja, wijsheid kan je niet
leren, wijsheid is zien wat niet geleerd kan worden - je hebt een wijs kind in je
klas."

 

Noelle

13:46 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-06-07

grote vakantie ...daaag juf.....

lieve juf
gedaan kleuterklas ,
volgend jaar naar de grote klas
dus ruil ik in mijn koekentas
voor een echte boekentas
maar nu eerst vakantie ...

10:11 Gepost door 't schrijverke in mijn zoontje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-07

het geheim van het leven......

the%20secret

bekijk de filmpjes hiernaast ze zijn de moeite waard.

lieve groet noelle.

13:59 Gepost door 't schrijverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-06-07

de beste zoon.....

verblindend_kaart
Een oude man die het einde van zijn leven voelde naderen riep zijn drie zoons
bij zich en zei:
"Ik kan mijn bezit niet door drieën delen, want wat ik nalaat is niet te verdelen.
Daarom heb ik besloten alles wat ik heb na te laten aan degene die het meest
intelligent is en het helderste inzicht bezit, anders gezegd: aan mijn beste zoon.
Op tafel ligt voor ieder van jullie een muntstuk.
Pak dat. Wie er iets van koopt waarmee deze hut waarin we wonen geheel
gevuld kan worden zal alles krijgen."
Ze vertrokken. De eerste zoon kocht stro, maar dat reikte slechts tot
halverwege.
De tweede zoon kocht zakken met veren, maar ook hem lukte het niet de hut te
vullen.
De derde zoon, die de erfenis uiteindelijk zou krijgen, kocht maar iets heel
kleins.
Het was een kaars.
Hij wachtte tot het donker was, stak de kaars aan en vulde de hele hut met
licht.
Noelle

20:09 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

3 bomen 3 dromen.....

omen
Lang geleden stonden er op een heuvel drie kleine bomen; ze stonden daar en
droomden van wat ze later wilden worden wanneer ze groot waren.
De eerste kleine boom keek naar de sterren en zei: "Ik wil een schat bewaren. Ik
wil bekleed worden met goud en gevuld met kostbare stenen. Ik word de mooiste
schatkist in de hele wereld!"
De tweede kleine boom keek naar de kleine stroom die beneden voorbij kronkelde
op weg naar de oceaan. "Ik wil over verre wateren reizen en machtige koningen
vervoeren. Ik wil het machtigste schip ter wereld worden!"
De derde kleine boom keek naar de vallei daar beneden waar ijverige mannen en
vrouwen aan het werk waren in een ijverig stadje. "Ik wil helemaal niet weg van
deze heuveltop. Ik wil zo groot worden dat de mensen later, wanneer ze hier
voorbijkomen en naar me kijken, hun ogen naar de hemel richten en aan God
denken. Ik wil de grootste boom van de wereld worden!"
Er gingen veel jaren voorbij. De regen kwam, de zon scheen, de kleine bomen
groeiden en groeiden. En op een dag kwamen de houthakkers de heuvel
opgewandeld. De eerste houthakker keek naar de eerste boom en zei: "Dit is een
prachtige boom. Het is echt de volmaakte boom voor mij". En met een paar
zwaaien van zijn blinkende bijl viel de eerste boom tegen de grond. "Nu gaan ze
een mooie kist van mij maken; ik zal een kostbare schat bevatten", dacht de
eerste boom.
De tweede houthakker keek naar de tweede boom en zei: "Dit is echt een sterke
boom. Een perfecte boom voor mij". En met een paar zwaaien van zijn blinkende
bijl ging ook die tweede boom tegen de grond. "Nu ga ik verre oceanen kunnen
bevaren", dacht de tweede boom. "Ik zal een groot schip worden dat machtige
koningen vervoert".
Maar de derde houthakker keek niet eens op. "Elke boom is goed voor mij",
gromde hij. En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl viel ook de derde boom
om.
De eerste boom was blij toen hij in de werkplaats van de timmerman werd
binnengebracht. Maar de timmerman maakte uit zijn hout een voederbak voor
dieren. De eens zo fiere boom werd niet met goud bekleed en hij werd ook niet
gevuld met een kostbare schat. Hij hing vol zaagsel en werd gevuld met hooi voor
de hongerige dieren.
De tweede boom glimlachte toen de houthakker hem binnenbracht op een
scheepswerf. Maar er werd die dag helemaal geen machtig zeilschip gebouwd. De
eens zo sterke boom werd in stukken gezaagd en er werd een eenvoudige
vissersboot mee gebouwd. Hij was te klein en te zwak om op oceanen, of zelfs op
een stroom te varen. In de plaats daarvan werd hij naar een meer gebracht.
De derde boom was totaal in de war toen de houthakker hem in een paar grote
stukken hakte en hij zo werd achtergelaten op een grote houtstapel. "Wat gebeurt
er toch met me?", dacht de eens zo machtige boom. "Al wat ik wilde was om op
die heuvel te blijven staan en mensen naar God te wijzen".
Er gingen weer heel wat dagen en nachten voorbij. De drie bomen waren hun
vroegere dromen helemaal vergeten. Maar op een nacht werd de eerste boom
verlicht door een helder sterrenlicht toen een jonge vrouw haar pasgeboren kind in
die voederbak legde. "Ik had zo gehoopt dat ik een wiegje voor hem had kunnen
maken", fluisterde haar man. De moeder nam zijn hand in de hare en glimlachte
omdat het licht zo mooi op dat vuile en ruwe hout scheen. Dit wiegje is prachtig",
zei ze. En plots besefte de eerste boom dat hij op dit moment de kostbaarste
schat van de hele wereld bevatte.
Op een andere avond nam een vermoeide man met zijn vrienden plaats in de oude
vissersboot. De man viel in slaap terwijl de tweede boom langzaam over het grote
meer voer. Plots begon het te bliksemen en stak er een vreselijke storm op. De
kleine boot kraakte. Hij wist dat hij niet sterk genoeg was om zoveel reizigers veilig
door dit stormweer te vervoeren. De vermoeide man werd wakker. Hij stond recht,
strekte zijn hand uit en zei: "Weest stil". Toen ging de storm even plots liggen als
hij was begonnen. En toen begreep de tweede boom dat hij de Koning van hemel
en aarde mocht vervoeren.
Op een vrijdagochtend werd de rust van de derde boom ruw verstoord toen de twee
stukken van zijn stam werden weggehaald van die grote houtstapel. Hij wist niet
wat er gebeurde toen hij verder gedragen werd langs die woedende menigte. Hij
sidderde toen de soldaten de handen en voeten van een man aan zijn stam
vastnagelden. Hij voelde zich angstig, schuldig en ellendig. Maar de volgende
zondagochtend, toen de zon opkwam en de aarde beefde van vreugde toen besefte
die derde boom dat Gods liefde alles had veranderd. Het gebeuren had de derde
boom sterk gemaakt. En iedere keer wanneer de mensen opkeken naar die boom
zouden ze aan God denken. Dit was veel beter dan de grootste boom in de wereld
te zijn. Hij was de boom die voor altijd naar de hemel mocht wijzen!
Wanneer je dus weer eens een keer in de put zit omdat je niet hebt gekregen wat
je had verwacht, blijf dan rustig en wees toch gelukkig. Misschien heeft God wel
iets veel beter voor jou in petto ...

 

19:51 Gepost door 't schrijverke in moraalverhalen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende